Hier is een overzicht van zijn motivaties:
* Het impopulaire verdedigen: Toen Durand-Ruel in de jaren zeventig van de negentiende eeuw impressionistische werken begon te verzamelen, werden ze als schokkend en revolutionair beschouwd. Galerijen wilden ze niet aanraken, critici verguisden ze en het publiek negeerde ze grotendeels. Hij geloofde in hun artistieke verdiensten en zag hun potentieel, zelfs als niemand anders dat deed.
* Financieel risico: Door privégalerijen te openen, kreeg hij volledige controle over welke kunstenaars hij tentoonstelde en welke prijzen hij vaststelde. Hij kon rechtstreeks aan verzamelaars verkopen, waarbij hij de gevestigde kunstwereld, die zich verzette tegen het impressionisme, omzeilde. Dit was een enorm financieel risico, aangezien de beweging destijds geen commercieel succes was.
* Een markt opbouwen: Door impressionistische schilderijen en sculpturen in zijn galerijen tentoon te stellen, introduceerde hij ze bij een breder publiek en cultiveerde hij waardering voor hun unieke stijl. Hij hield talloze tentoonstellingen in Parijs en Londen, waarbij hij geduldig een markt voor deze kunst opbouwde.
* Individuele artiesten promoten: Durand-Ruel was niet alleen geïnteresseerd in het impressionisme als stroming; hij was gepassioneerd door de individuele betrokken kunstenaars. Hij werd een toegewijd voorstander van artiesten als Monet, Renoir, Degas en Manet, en werkte aan het veiligstellen van hun financiële zekerheid en het promoten van hun carrière.
Het ging niet alleen om het opzetten van een galerie. Het ging erom zijn galerijen te gebruiken als platforms om te vechten voor een nieuwe artistieke beweging en zijn plaats in de geschiedenis veilig te stellen. Zijn visie en toewijding leidden uiteindelijk tot de erkenning en waardering van het impressionisme, waardoor de weg werd vrijgemaakt voor zijn blijvende erfenis.