Calciumcarbonaat is de hoofdbestanddeel van krijt, in de vorm van calciet die voorkomt in zacht, fijnkorrelig kalksteen. De zachte aard van de kalksteen maakt het eenvoudig om te malen tot stof voor krijt. De grote deeltjesgrootte en lage oppervlakte maken het nuttig als vulling voor papierproductie, omdat het de kracht van het papier minder negatief beïnvloedt dan andere vulstoffen.
Grote afzettingen van krijt en calciumcarbonaat dateren van meer dan 65 miljoen jaar geleden uit het Krijtperk. Volgens de Encyclopedia Britannica ontstaat calciumcarbonaat van krijt door generaties van schelpdiertjes (coccolithen) die zich ophopen. Grote afzettingen liggen in West-Europa, Engeland en delen van de zuidoostelijke VS. Deze schelpdiertjes scheiden krijt van andere mineralen.
Naast calciumcarbonaat zitten er andere componenten in krijt. Encyclopedia Britannica noemt deze als bronnen van silica zelfs in de zuiverste vormen: sponsspiculen, schelpen, detritale kwarts- en vuursteenkoren. Ook kleine hoeveelheden kleimineralen, glauconiet en calciumfosfaat.
Krijt kan als vulling voor papier dienen, maar produceert gemakkelijk een doorzichtige kleur; andere materialen moeten worden toegevoegd om transparantie te voorkomen. Het meest voorkomende gebruik van fijn gemalen krijt is kitproductie door de olieabsorptie, verouderingseigenschappen en plasticiteit. Krijt komt ook voor in kalk, Portlandcement, meststof en pigmenten.