Aquarelverven zijn een van de oudste kunstmediums; oorsprong bij de oude Egyptenaren. In het algemeen bestaan aquarelverven uit gemalen gekleurde pigmenten die wateroplosbaar zijn en op papier aangebracht worden. Het vereist veel vaardigheid en controle om aquaretechnieken te beheersen, wat het een wereldwijd gerespecteerd medium maakt voor jong en oud.
Egyptische schriften schreven historische documenten met een vroege vorm van aquarel op papyrus. Wijdverspreid gebruik kwam pas in de 15e eeuw in Europa bij renaissance-schilders. Vroege pigmenten waren primitief, zelf gemaakt met geheime recepten. Pas in de 18e eeuw begon William Reeves met het fabriceren van kant-en-klaar aquarelverven in sets. Winsor & Newton ontwikkelde in de 19e eeuw een getubde half-vloeibare variant. 20e eeuw: synthetische ingrediënten maakten aquarel goedkoper en levendiger.
Oude Egyptische aquarel: gemalen stenen, insectenbloed, vruchtensappen, gemengd met water op papyrus. Renaissance: verfijnde, geconcentreerde pigmenten in blokken, verder gemalen en gemengd door kunstenaars. 1766: Reeves voegde gomarabic en honing toe voor direct wateroplosbaarheid. Tubeverf: deels bevochtigd, handiger voor reizen. Moderne aquarel: gesynthetiseerde verbindingen voor kleurintensiteit en hechting.
Aquarel is een delicaat medium. Kunstenaars spannen papier om bubbels/krullen te voorkomen. Verven wet-op-wet of wet-op-droog, beginnend met lichte kleuren, opbouwend tot levendige tinten. Miskit (gomachtig blokkeermiddel) bewaart witte gebieden. Zout en alcohol op natte verf geven effecten.
Albrecht Dürer: natuurobservaties in aquarel. Paul Cézanne: stillevens en 'plein air' landschappen. William Blake: metafysische beelden voor eigen boeken. Frank Wilcox: Ohio-inwoners en landschappen met calligrafische technieken.