Schrijfgereedschappen zijn constant geëvolueerd door de eeuwen heen, van het krassen van het oppervlak van vochtige kleitabletten met been of brons 4.000 jaar geleden tot de vulpen en Biro. De oude Grieken gebruikten een aantal schrijfgereedschappen om vast te leggen, afhankelijk van het oppervlak waarop werd geschreven.
De rietpen werd door de oude Grieken gebruikt om op papyrusperkament met inkt te schrijven. Vergelijkbaar met een veerpen, werd het geconstrueerd door een gedroogde rivierriet te snijden. Dit was voor permanente geschriften die vervolgens tot rollen gemaakt werden, een idee door de Grieken overgenomen van de oude Egyptenaren.
Griekse schriftschrijvers gebruikten een rietkwast met inkt om op aardewerk te schrijven. Dit is aangetoond door Griekse aardewerkontdekkingen en de aard van de typografie.
Een hamer en beitel werd gebruikt om op steen of marmer te schrijven. Griekse letters die op deze manier gehakt waren, tonen geen bewijs van verschillen in dikte in de lijnen van de individuele letters in vergelijking met de latere Romeinse geschriften.
De volgende grote Europese beschaving was het Romeinse rijk. De Romeinen overnamen de Griekse methoden, veranderden de snijstijl met breedrandige gereedschappen en introduceerden ook het houten tablet bedekt met was, geschreven op met een stylus, als een niet-permanente vorm van schrijfgereedschap.