Pigmenten in traditionele kunstvormen bevatten vaak oxiden, stoffen die verf, keramiek en beitsen kleuren. Roest, een bekende oxide, verschijnt als vlek in keramiek en houtwerk. Kunstenaars mengen oxiden met water en brengen ze op oppervlakken aan om kleuren te versterken en levendige, dynamische effecten te produceren. Volgens de "Springer Handbook of Condensed Matter and Materials Data: Volume 1" zijn oxiden de meest voorkomende bestanddelen van traditionele kunst en keramiek.
Verschillende loodoxiden komen voor in keramiek. Volgens het boek "Traditional Arts and Crafts of Japan" kleurt loodoxide traditionele Japanse keramiek. Sulyen is een frambozkleurig loodoxide dat in traditionele Turkse kunst gebruikt wordt om keramiek en aardewerk te glaseren. Loodoxiden komen ook in verf voor. Een type loodoxide genaamd minium varieert in kleur van fel oranje tot dieprood en wordt populair gebruikt als rood pigment in verf en traditionele kunst. Wit lood, ook wel Wiens wit of Cremnitz wit genoemd, fungeert als wit pigment in traditionele kunst. Volgens de auteurs van "Painting Materials: A Short Encyclopaedia" is wit lood het belangrijkste van de loodoxiden. Litharge en massicot zijn namen voor geel loodoxide, dat als pigment in traditionele Indiase kunst gebruikt wordt.
Sommige uraniumoxiden dienen als pigmenten in traditionele kunst. Volgens de auteurs van de "Materials Handbook" is uraniumoxide een groen gekleurd pigment; uraniumtrioxide een geel-oranje poeder gebruikt in keramiek en glas; uraniumpentoxide en uranosooxide zijn zwarte pigmenten; en natriumuranaat is een oranje tot geel gekleurd pigment gebruikt in traditionele glazures en aardewerk.
IJzeroxiden worden veel gebruikt in traditionele kunst. De oxiden van ijzer produceren een breed kleurspectrum, van bleekgeel tot donkerbruin, afhankelijk van de mate van hydratatie. De ijzeroxiden zijn bekend onder vele namen, waaronder hematiet, rood oker, geel oker en ijzer(II)oxide.