De vroegste ontdekking van geglazuurd aardewerk dateert uit de 8e of 9e eeuw v.Chr. of nog vroeger. Vroege glazuren werden ontdekt in China, Egypte, Mesopotamië en Griekenland. Elk land had een favoriete stijl. Egyptische glazuren waren grotendeels alcalijn, net als in China en Mesopotamië. Griekenland en Rome gebruikten loodglazuur of kleiglazuur. Uit deze vroege instanties voortvloeien de moderne glazuren die vandaag nog gebruikt worden.
Alcalijne glazuren gebruiken een van de vroegste vormen van keramische glazuren. Verschillende materialen werden gebruikt. In Mesopotamië werd as met zand gemengd voor de oppervlakteglazuur. Een andere oude methode gebruikte soda en zand. Griekse glazuren werden gemaakt met extra kleideeltjes. Sommige moderne glazuren gebruiken nog steeds alcalijne basissen.
Loodglazuur werd voor het eerst door de Romeinen gebruikt rond de 1e eeuw v.Chr. Een mengsel van loodoxide en zand werd op het aardewerk aangebracht voor het bakken. Loodglazuur werd duizenden jaren gebruikt, maar de laatste 200 jaar in onbruik gevallen door de schadelijke effecten van lood, hoewel nog steeds in sommige gebieden praktijk.
Tinglazuur werd rond 1100 n.Chr. in Perzië geïntroduceerd. Het was een alternatief voor porselein; aardewerk gebakken met tin-glazuur kreeg een opaque, witte uitstraling. Mengsels van kaoliet en veldspaat kleien creëerden de tin-inhoud nodig om het aardewerk te bedekken met een witte laag. Tin-glazuur werd populair tijdens de Renaissance en viel in onbruik met de introductie van emailglazuur in de 18e eeuw, dat bij lagere temperaturen gebakken kon worden.
Moderne glazuren worden gecreëerd door een mengsel van glasdeeltjes en gekleurde oxiden. Glaspowder wordt op het aardewerk aangebracht, daarna extreem verhitt om het glas te smelten over de glazuur. Moderne glazuren bieden duizenden verschillende combinaties en uitstralingen.