Doek was oorspronkelijk bedoeld voor zeil, tenten, zakken en andere praktische toepassingen. Andere oude materialen waarop kunstenaars schilderden: geschilderd linnen door Egyptenaren, geschilderde textielen door pre-Columbiaanse Zuid Amerikanen, geschilderd zijde door Chinezen vanaf ca. 206 v.Chr.
Westers kunstenaars begonnen rond de 16e eeuw in Italië en de 17e eeuw in Noord-Europa met panelen om hun geschilderde doeken op te leggen.
Volgens de J Rank encyclopedia bevestigt een handschrift (per april 2010 in Parijs, Bibliothèque Nationale) uit 1410 dat de Engelsen op doek schilderten rond die tijd (vroeg 15e eeuw). Na het weken van het linnen doek in een losmakende gomoplossing, toen het materiaal droog was, strekte de kunstenaar het doek met zijn handen, legde het plat op een laag grof wolstof dat overmatige vocht absorbeerde, en liep er met schone voeten over om het gespannen te houden.
Andrea Mantegna, een Noord-Italiaanse Renaissance-schilder (1430-1506), merkte op dat doek 'om een staaf gewikkeld kon worden bij verplaatsing', wat de draagbaarheid van een doekschilderij benadrukte. Tot de 17e eeuw toonden afbeeldingen van kunstenaars aan het werk vaak doeken vastgebonden aan tijdelijke frames die later verwijderd werden, het doek hangend als een vrijvloeiend doek, zonder de strekkers die ze tijdens het schilderen gebruikten.
Rond 1370-1440 n.Chr. gebruikten kunstenaars linnen of zijde voor religieuze processionele banieren. Kunstenaars prepareerden en schilderden het doek op een tijdelijke rekker. De rekker – afgeronde of hoekige houtstukken gerekt tot de hoeken van het frame – stelde een schilder in staat de picturale ruimte in de afbeelding aan te passen indien nodig. Deze praktijk ontwikkelde zich geleidelijk tot de vaste doekondersteuningen en strekkers die we in de 15e en 16e eeuw en vandaag zien.
Per april 2010 kunnen kunstenaars hoekige of afgeronde strekkers gebruiken. Volgens kunstenaarsleveranciers en ervaring zijn strekkers met afgeronde randen minder schadelijk voor doekstof dan scherpe hoeken.