Voor Abstract Expressionist Sam Francis (1923–1994) was kleur niet alleen een element — het was het element. Meer dan lijn, meer dan vorm, droeg kleur het emotionele en spirituele gewicht van zijn werk.
Zijn schilderijen pulseren met levendige, gestuele borstelslagen die dynamische interacties tussen kleurcombinaties verkennen. Francis gebruikte kleur niet om vorm te beschrijven; hij gebruikte kleur als vorm. Elke toon bestaat in actieve dialoog met zijn buren — vooruitgaand, achteruitgaand, trillerend, ademend.
Hij geloofde dat kleur grotere creatieve vrijheid en expressief potentieel bood dan representatieve beeldvorming. Bevrijd van de verplichting herkenbare objecten af te beelden, kon kleur direct tot emotie spreken, spontaneousiteit oproepen, en een gevoel van levende energie op het doek genereren.
Zijn grootschalige, lumineuze doeken overbruggen kleurveldschilderkunst (uitgestrekte gekleurde kleur) en actieschilderkunst (gestuele energie) — twee polen van Abstract Expressionisme. Werken als Blue Balls (1960) of de Edge serie demonstreren hoe negatieve ruimte net zo geladen wordt als pigment.
Voor Francis was kleur een soort visuele muziek — niet-referentieel, emotioneel direct, en oneindig variabel. Zijn nalatigheid herinnert ons dat in abstractie kleur niet alleen versiert: het betekent.