Wanneer culturele kennis, verhalen, liederen, wetten en geschiedenissen generaties lang reizen zonder opgeschreven te worden, noemen wetenschappers dit mondelinge traditie of verbaal erfgoed. Deze termen beschrijven de levende bibliotheek die in het menselijke geheugen en de stem wordt gedragen.
Je zult ook "onge-schreven tradities", "volkskunde" en de door UNESCO geprefereerde "immaterieel cultureel erfgoed" tegenkomen. Allen wijzen op hetzelfde fenomeen: cultuur overgedragen door spreken, zingen, spreken en luisteren – in plaats van lezen.
Mondelinge tradities zijn niet "pre-literair" of minderer; ze zijn anders geletterd. Ze bewaren nuance, uitvoering en gemeenschappelijke participatie die vaste teksten niet kunnen. Van Homerische epen tot inheemse scheppingsverhalen, van familierecepten tot protestliederen, blijft mondelinge traditie een primaire motor van de menselijke cultuur.