"How much wood would a woodchuck chuck?" heeft geen enkele auteur. Het is een traditionele tongbreker die uit orale traditie ontsprong, doorgegeven op speelplaatsen, vaudeville-podiums en gezinsbijeenkomsten lang voordat het ooit gedrukt werd.
How much wood would a woodchuck chuck
if a woodchuck could chuck wood?
He would chuck all the wood he could chuck
if a woodchuck could chuck wood.
De rijm's alliteratieve aanval op de "w" en "ch" klanken maakte het een favoriet voor articulatie-oefening en komische uitvoering. Vaudevillians bouwden routines eromheen; kinderen testten elkaars snelheid. Als "Peter Piper" of "She sells seashells," hoort het bij de collectief – gecreëerd door niemand, bezit van iedereen.
Volgende keer dat je struikelt over de regel, onthoud: je deelt mee in een eeuwenoud spel van verbale vaardigheid zonder uitvinder om te crediteren – of te blamen.