Chinees perkamentpapier, in het Engels ook bekend als rijstpapier, wordt door kunstenaars al duizenden jaren gebruikt. Volgens de website Asia-Art begon deze praktijk aan het einde van de eerste eeuw, toen perkament gemaakt werd uit materialen waaronder pulp, visnetten en bast. Perkamentpapier vandaag is meestal machinegemaakt, hoewel er veel ambachtslieden zijn die hun eigen papier maken. De kunst zelf, of het nu landschap of figuur is, volgt traditioneel een Chinees schoonheidsideaal dat, volgens Chinatown Connection, het doel van de kunstenaar definieert als 'schilderen in poëzie, en poëzie in schilderen'.
Volgens Chinese Paintings zijn er twee soorten kunstperkament of rijstpapier: rauw en gegelatineerd. Rauw papier is dun en glad, terwijl gegelatineerd papier dikker is en een getextureerd oppervlak heeft. De textuur van een stuk perkament bepaalt hoe snel het inkt en verf opneemt; alle perkamenttypen die gebruikt worden voor Chinese schilderkunst zijn echter erg dun en moeten met extreme voorzichtigheid worden behandeld, vooral tijdens het ophangen of monteren.
Volgens Chinatown Connection volgden Chinese schilderijen doorgaans de 'xieyi'-stijl - met nadruk op vrije penseelstroken - of de 'gongbi'-stijl - met nauwkeurige aandacht voor detail en fijn penseelwerk. Kunstenaars schilderden hun werken vaak in rolvorm, met de hangrol en lange horizontale rol als meest gebruikte vormen. Chinezen plakten hun perkamentkunst ook op bamboestrips; dit creëerde een waaierachtig effect in het perkamentoppervlak.
Volgens Chinese Paintings waren Chinese penseels bijna altijd gemaakt van dierenharen, variërend van fijnpuntige tot brede uiteinden voor achtergrondschilderen. Inkt en verf waren wateroplosbaar, en heldere kleuren waren meestal samengesteld uit mineralen zoals krijt, en planten zoals rood sandelhout. Deze mineralen en planten werden vermalen tot een pigmentconsistentie en gemengd met een bindmiddel om werkbare verf te produceren.
Er zijn drie categorieën Chinees perkamentkunst: figuur, landschap en bloem- en vogelschilderkunst. Volgens Chinatown Connection, naarmate landschapschilderkunst zich ontwikkelde, begonnen kleuren als groen, blauw en rood het genre te definiëren; deze stonden tegen achtergronden van levendige penseelstroken. Figuursschilderkunst bloeide tijdens de Tang-dynastie (618-907), wanneer hofdames bijzondere populaire onderwerpen waren. Deze prachtige werken, volgens Chinatown Connection, 'hebben een eeuwige invloed uitgeoefend op de ontwikkeling van shi nu hua (schilderij van schoonheden), die een belangrijk tak van traditionele Chinese schilderkunst uitmaken vandaag de dag'.