Diego Velázquez (1599–1660) wordt beschouwd als Spains grootste schilder van de Barokperiode. Barokkunst vangt de emoties van de onderwerpen en stelt ze voor alsof ze in beweging zijn, wat het uiterst realistisch maakt. De mensen in Velázquez' schilderijen lijken levende, ademende wezens. Zijn stijl was uniek, maar beïnvloed door ten minste vier thema's in zijn leven.
Velázquez was pas 11 toen hij begon te studeren onder de schilder en geleerde Francisco Pacheco. Pacheco schilderde geïdealiseerde, niet-realistische religieuze thema's in de maniëristische stijl. Toch was hij een voorvechter van schilderfundamenten, die hij aan Velázquez leerde. Hij introduceerde Velázquez ook in andere kunstgebieden zoals de Italiaanse en Vlaamse realistische stromingen. Pacheco was letterlijk een tweede vader voor Velázquez, die trouwde met de goedkeurende dochter van de ouderling.
Velázquez omarmde het naturalisme en streefde ernaar precies wat hij zag vast te leggen. Hij bestudeerde het werk van grote kunstenaars als Da Vinci en Caravaggio, wiens gebruik van licht en schaduw revolutionair was. Velázquez' eigen gebruik van deze techniek liet scènes alsof strategische spots zijn levenschte onderwerpen verlichten. Op 20-jarige leeftijd schilderde hij "De waterdrager van Sevilla" (1619). De oude waterdrager en de jonge jongen in het schilderij lijken alsof ze van het doek kunnen afstappen.
In 1623 schilderde Velázquez een portret van koning Filips IV. De koning was zo tevreden dat hij Velázquez benoemde tot officiële hofschilder, waarin hij zijn realistische portrettechniek perfectioneerde. Velázquez schilderde veel portretten van het koninklijke huis, het beroemdste is "Las Meninas" (1656). Een fascinerend schilderij van de jonge prinses en haar hofdames die de koning en koningin bekijken terwijl ze voor Velázquez poseren. Hij is zelf op de achtergrond te zien terwijl ze aan het schilderen is.
Niet alleen was Filips IV een grote mecenas, hij stimuleerde Velázquez in zijn studies en stuurde hem in 1629 naar Italië om Renaissancekunst te bestuderen. Daar voortzette Velázquez zijn studie van de meesterlijke licht- en schaduwtechnieken van de grote Italiaanse kunstenaars, alsook Michelangelo's beeldhouwkundige elementen. Hij was diep onder de indruk van de werken van Tizian en Tintoretto, en keerde in 1651 terug om hun werken aan te schaffen voor koning Filips IV.