Arts >> Kunst en entertainment >  >> Kunst >> Beeldende kunst

Typen Arabische Calligrafie: Een Overzicht van Historische Schrifstijlen

Omdat het creëren van afbeeldingen van levende wezens in islamitische bron teksten afgeraden wordt, bestaat islamitische kunst grotendeels uit geometrische motieven en calligrafie. Arabische calligrafie versiert moskeeën, amuletten en ornamenten in moslimhuizen. Het is een eeuwenoude kunstvorm, en stijlen van Arabisch schrift hebben zich over de eeuwen ontwikkeld, wat zich leent voor nieuwe artistieke interpretaties.

Thuluth-stijl

Thuluth is de vroegst bewaarde stijl van Arabische calligrafie. Ontwikkeld in de 7e eeuw, wordt de grote, hellende stijl nog steeds voor ornamentale doeleinden gebruikt. Thuluth-stijl gebruikt lichte, lange, buigende streken met grote bochten. Thuluth-stijl bevat ook vaker ornamentale tekens dan andere stijlen, aangezien Thuluth bijna uitsluitend voor ornamentale doeleinden wordt gebruikt.

Koefische stijl

De Koefische stijl ontwikkelde zich in de 8e eeuw als een vorm van formeel Arabisch schrift. Hoewel het een naam deelt met de stad Koefa in Irak, is niet bekend of er een verband is tussen de stad en het schrift. De Koefische stijl is blokkerig, met ronde diacrieten en serifs die de medeklinkers versieren. Het vette schrift is goed geschikt voor het graveren in materialen zoals steen of been, maar werd ook in munten gegoten, op muren geschilderd en in stof verwerkt. De Koefische stijl werd in de 11e eeuw minder populair, maar wordt nog steeds op sieraden en computergegenereerde calligrafie gebruikt.

Naskh-stijl

Ibn Muqlah en Ibn al-Bawwab ontwikkelden het Naskh-schrift in de 10e eeuw. In vergelijking met Koefisch schrift, wordt Naskh-schrift uitgevoerd in dunne strepen met volle, diepe bochten. In vergelijking met Thuluth-stijl heeft Naskh-schrift kortere streken en kleinere bochten. Diacrieten verschijnen als streepjes en kleine lussen. Het werd aangenomen als de hoofdstijl voor het drukken van Arabisch na de uitvinding van de drukpers. Naskh-schrift komt veel voor in Koranuitgaven en calligrafische versieringen voor moskeeën. Het is formeler dan de Riq'a-stijl, maar wordt nog steeds voor Arabisch handschrift gebruikt.

Riq'a-stijl

De Riq'a-stijl is de stijl van Arabisch schrijven die je ziet in Arabische en Turkse kranten, boeken en in Arabisch en Turks handschrift. De Riq'a-stijl is als een verkorte versie van de Naskh-stijl, zonder ornamentale tekens en met gebogen letters, maar met kortere streken. Je kunt een combinatie van Riq'a- en Naskh-schrift in kranten en boeken zien, net als Engelstalige kranten een masthead in een versierd schrift kunnen hebben, maar plainer schrift voor de tekst.

Ta'liq-stijl

De Ta'liq-stijl ontwikkelde zich in het huidige Iran tussen de 9e en 15e eeuw. Abd al-Hayy codificeerde de stijl die bekend is om korte verticale streken gecombineerd met grote horizontale bochten en diagonale streken. Diacrieten worden aangeduid door streepjes en bevat een paar ornamentale tekens. Ta'liq-stijl wordt gebruikt voor het schrijven van Farsi, dus het is ook bekend als Farsi-stijl. Ta'liq-stijl is de ornamentale stijl die in Perzische en Turkse calligrafie gebruikt wordt. Het werd later gecombineerd met Naskh om de Nasta'liq-stijl te creëren.

Diwani-stijl

Het Diwani-schrift ontwikkelde zich tijdens het Ottomaanse rijk in de 15e eeuw. Het is een overdreven cursieve stijl, zonder diacrieten en met letters op ongewone manieren gelinkt. Het is een puur ornamentale stijl, omdat de ongewone rangschikking van de letters en het zware gebruik van ornamentale tekens betekent dat zelfs ervaren Arabische lezers de juiste lettervolgorde mogelijk niet kunnen onderscheiden.

Beeldende kunst

Related Categories