Het vergelijken van verschillende kunststromingen kan een dichotomie creëren van een lastige en een eenvoudige taak voor elke kunsthistoricus. Sommigen kwalificeren het als lastig vanwege de manier waarop het stigma rond de artistieke gemeenschap over generaties verschuift, wat nauwkeurigere interpretatie en vergelijking bemoeilijkt. Aan de andere kant trekken de methoden en motivaties waarmee kunstenaars in verschillende perioden schilderden duidelijke vergelijkingen, zoals basismethodologie en historische invloed. Er zijn in feite een paar manieren om de verschillen tussen moderne kunstenaars en Renaissancekunstenaars te noteren zonder te diep in historische kunsttheorie te duiken.
Onderzoek de stijl van de twee perioden.
Renaissance, een term afgeleid van het Frans voor "hergeboorte", werd zo gelabeld vanwege die exacte functie. De Europese Renaissance fungeerde als een "hergeboorte" van klassieke stijlen uit het oude Griekenland en Rome. Dit wordt met name expliciet in het gebied van beeldhouwkunst en fresco.
Moderne kunstenaars zochten daarentegen op veel manieren direct te rebelleren tegen het classicisme. Deze rebelliegolf gaf geboorte aan nieuwe typen artistieke stijlen die uit de traditionele stijlen voortkwamen die sinds de Renaissance in de mode waren. Bijvoorbeeld, kubisme, sociaal realisme en abstractie zijn kinderen van deze tijd en zijn, stilistisch gezien, het tegenovergestelde van classicistische beelden.
Onderzoek de gemeenschappelijke motivatie van de kunstenaars van de twee perioden.
Veel Renaissancekunstenaars, inclusief Michelangelo Buonarroti, produceerden hun meesterwerken onder leiding van vertegenwoordigers van de Katholieke Kerk. Feitelijk hadden veel kunstenaars weinig te zeggen over waar en wat ze voor hun mecenen produceerden. Ze werden gewaardeerd voor hun techniek en nauwkeurigheid.
Moderne kunstenaars produceerden werken in een tijdperk dat gemeinhin gelabeld wordt als een breuk met het traditionele mecenatenstelsel. Hoewel mecenaten nog bestond, zochten de populairste kunstenaars, zoals Marcel Duchamp en Jackson Pollock, te breken met wat ze voelden als een systeem van controle. In tegenstelling tot Renaissancekunstenaars, hadden ze totale controle over wat, wanneer en waar ze produceerden.
Onderzoek het onderwerp van de schilderijen.
Omdat de Katholieke Kerk een grote controle uitoefende over de populairste kunstenaars van de Renaissance, is het niet ongebruikelijk te zien dat de meeste artistieke producties bijbelse figuren bevatten. Naast christelijke figuren probeerden Renaissancekunstenaars ook hun hand aan scènes uit oude Griekse en Romeinse teksten, een appel aan hun classicistische wortels.
Wat moderne kunstenaars kozen om af te beelden varieert wijd, van historische en mythologische figuren tot basisvormen of complete abstractie. Onderwerp in moderne kunst liep de hele gammut.