De Italiaanse Renaissance is een significante en productieve tijdperk voor de kunstwereld. In het bijzonder was de stad Florence van groot belang en veel beroemde schilderijen zijn daar gecreëerd door artiesten in residentie. Veel nieuwe methoden werden ontwikkeld tijdens de Renaissance toen schilderijen begonnen accurate weergaven van mensen te geven. Dit was voornamelijk door de belangrijke links die tussen wetenschap en kunst tijdens de Renaissance ontdekt werden.
Masaccio wordt beschouwd als de stichter van de Renaissance-schilderkunst, hoewel hij zijn stijl baseerde op die van Giotto. Zijn bekendste en belangrijkste schilderij is een fresco getiteld 'Tribute Money', te vinden in de Brancacci-kapel in de kerk Santa Maria del Carmine in Florence. Dit schilderij is belangrijk omdat het een van de eerste was dat realistisch perspectief toonde, bereikt door verschillende schaduw- en lichttechnieken. Dit is een voorbeeld van Renaissance-kunst die nog halos's om het hoofd van heilige figuren gebruikte, maar in drie dimensies - in tegenstelling tot de Middeleeuwen. Dit zou later volledig verdwijnen in andere Renaissance-kunst.
Michelangelo was een van de meest gevierde schilders van de Renaissance, met veel beroemde schilderijen en fresco's. Hij werd beschouwd als een onwillige schilder, omdat hij zichzelf meer als beeldhouwer dan als schilder zag. Toch is zijn schilderij van de Sixtijnse Kapel een van de beroemdste en bekendste werken ter wereld. In het bijzonder de 'Schepping van Adam' op het plafond van de kapel, en het fresco van het 'Laatste Oordeel' op een altaarmuur.
Botticelli werd beïnvloed door Florentijnse schilders. Hij is ongekend in zijn manier van beweging in de schildering en het schilderen van dingen die als 'uitstekend mooi' worden omschreven. In het bijzonder zijn 'Geboorte van Venus' is een beroemd schilderij gedaan voor de Medici-familie. Dit is een mythologisch schilderij, niet gericht op religieuze figuren, en bevat een allegorische betekenis die een morele les kan leren.
'Het Laatste Avondmaal' van Leonardo da Vinci markeerde het begin van de hoge Renaissance-stijl. Dit werd geschilderd en bevindt zich nog steeds in Milaan. Het duurde twee jaar. Verschillende factoren scheiden dit schilderij van vele anderen tijdens de Renaissance. Onnodige elementen werden weggelaten, er zijn geen menselijke figuren behalve de hoofsonderwerpen, alle discipelen zitten aan één kant van de tafel (waar eerdere Laatste Avondmaal-schilderijen Judas aan de overkant plaatsten), en het landschap in de verte, zichtbaar door het raam, afleidt niet van het hoofdonderwerp. Het schilderij gebruikt verschillende gebaren en houdingen, maar toont toch eenheid.