In de afgelopen 2.500 jaar heeft Italië een buitengewone hoeveelheid beeldende kunst geproduceerd. Altijd een land van sterke regionale culturen, hebben Italië's kunstenaars een rijke verscheidenheid aan technieken, tradities en thema's ontwikkeld gebonden aan verschillende steden en plaatsen. Toch, tot moderne tijden toen visuele kunst een sterk geïndividualiseerd voertuig voor expressie werd, was het mogelijk om gemeenschappelijke kenmerken van Italiaanse kunst te vinden geproduceerd tijdens verschillende historische era's.
In tegenstelling tot de Grieken die streefden naar het ideaal in hun beeldhouwkunst, probeerden Romeinen de realiteit vast te leggen. Busten van keizers, prominente staatslieden en gewone mensen waren nauwkeurige voorstellingen van specifieke gezichten. Kunsthistorici beschrijven Romeinse beeldhouwkunst soms als "wratten en al" portretkunst. Toch werd beeldhouwkunst gebruikt om Rome te verherrlichen, en veel grote en indrukwekkende standbeelden tonen heersers in militair gewaad om de macht en dominantie van de staat in de antieke wereld te reflecteren. Romeinen gebruikten ook reliëfbeeldhouwkunst op graven en grote monumenten om de geschiedenis, overwinningen en prestaties van de staat te vieren.
Tijdens de Middeleeuwen was Constantinopel het centrum van de beschaving, en namen Italiaanse kunstenaars hun aanwijzingen uit het Oosten. God, geloof en de spirituele wereld domineerden de middeleeuwse kunst. Beeldhouwkunst en schilderijen in deze periode tonen weinig zorg voor realisme of perspectief. In plaats daarvan focusten kunstenaars geïdealiseerde typen of iconen. Grote vergulde altaarstukken met heldere kleuren tonen symmetrische composities van religieuze scènes en kerkleiders in stijve en staate poses. Figuren en gezichten zijn verlengd, en velen hebben gezichtskenmerken geassocieerd met Oostelijke culturen. Aan het einde van de 13e eeuw bracht Giotto di Bondone de menselijkheid terug in de Italiaanse kunst met grote fresco's die onderwerpen realistisch in relatie tot hun omgeving afbeeldden. Historici crediteren Giotto met het openen van de deur naar de Italiaanse Renaissance.
Italiaanse renaissancekunst benadrukte de schoonheid van de mensheid en de natuurlijke wereld. Renaissancekunstenaars bestudeerden anatomie en beeldden hun onderwerpen als volle vlees-en-bloed mensen af. Hoewel verhoudingen soms geïdialiseerd waren, vertoonden de heiligen, engelen en Madonna's in schilderijen van Leonardo da Vinci, Michelangelo en Raphael echte moeders met speelende peuters. Beeldhouwkunst benadrukte ook de schoonheid en complexiteit van de mensheid. Michelangelo's "David" combineert ideale concepten van schoonheid en kracht met afbeeldingen van spanning, woede en zelfgetwijfel. Een nieuw begrip van perspectief stelde schilders in staat om diepte te suggereren, en velen incorporeerden details die toonden hoe goed ze de vaardigheid beheerst hadden. In sommige schilderijen lijken armen, ellebogen en handen door het oppervlak te breken en naar de kijker uit te steken.
Tijdens de 16e eeuw gebruikten Italiaanse kunstenaars een methode van contrasterend licht en schaduw genaamd clair-obscur. Caravaggio hielp de techniek ontwikkelen die emotionele en psychologische drama aan een scène toevoegde. Schilderijen die zonlicht in een gedimde kamer of kaarslicht een gezicht verlicht, maken deel uit van deze era. Tijdens de 16e eeuw omarmden Italiaanse kunstenaars het naturalisme, een stijl die alle aspecten van een scène getrouw vastlegde. Italiaanse schilders beeldden vaak brutale details van de executies van gemartelde heiligen of de dood van mythologische figuren.