Arts >> Kunst en entertainment >  >> Kunst >> Beeldende kunst

De geschiedenis van Italiaanse kunst

Italië is altijd een van de belangrijkste centra voor kunst geweest door de eeuwen heen, vaak de hele van Europa beïnvloedend. Van de Byzantijnse periode tot de Hoog-Renaissance, waren Italiaanse artiesten onder de beroemdste ter wereld. Nieuwe schilderstijlen werden vaak geëchood in de beeldhouwkunst en architectuur van een era, zoals Barok en Rococo.

Byzantijnse Periode

In de 6e eeuw Italië was Ravenna een belangrijk centrum van Byzantijnse kunst, waar de lokale kerk versierd was met mosaïeken. Een onderscheidend kenmerk van deze kunst, tot aan de Gotische era, was de gouden achtergrond bij het onderwerp. Pietro Cavallini werkte voornamelijk in Rome in de 13e eeuw en zijn schilderijen en mosaïeken waren sterk beïnvloed door klassieke Romeinse kunst. Een fragment van zijn fresco, 'Het Laatste Oordeel', is in de kerk van Santa Cecilia in Trastevere, Rome.

Gotische Era

De Gotische stijl van kunst begon in Italië, verschijnend in paneelschilderijen van Florence en Siena. Widerspiegelend middeleeuwse ideeën over ridderschap, gebruikten Italiaanse artiesten in de late 13e eeuw het nieuwe naturalisme in hun werk. Dit werd de dominante schilderstijl door heel Europa tot het einde van de 15e eeuw. Giotto was een prominente artiest van de nieuwe traditie; zijn fresco in de Arena Kapel in Padua vertoont zijn kenmerkende intensiteit en helderheid.

Vroeg-Renaissance

Italië was het hart van de Renaissance in alle kunsten. Er bestond een nauwe relatie tussen schilderkunst en beeldhouwkunst, met de nadruk op een levendige uitstraling en klassieke setting. Masaccio's fresco, 'De Drievuldigheid', van rond 1427, is in de Santa Maria Novella kerk in Florence. Sommige artiesten gebruikten diverse stijlen tijdens deze periode, zoals Donatello, wiens Florentijnse beeldhouwwerk van Magdalena, in 1453, volledig anders is dan zijn gladde, klassieke beeldhouwwerk van St. George in 1417.

De Dominicaanse monnik, Fra Angelica, produceerde schilderijen zoals 'Madonna met Kind' in de vroege Renaissance stijl, terwijl Botticelli de nieuwe humanistische neiging benutte om mythologische onderwerpen te schilderen, zoals in zijn 'Primavera' en 'De Geboorte van Venus'.

Hoog-Renaissance

Naarmate de Renaissance het einde van de 15e eeuw bereikte, trad Italiaanse kunst zijn meest beroemde periode in. Leonardo da Vinci schreef zijn 'Verhandeling over Schilderkunst', waarbij hij een sectie wijde aan lineair perspectief. Hij definieerde de term sfumato in schilderkunst: een geleidelijke, vervaagde overgang tussen gebieden van verschillende kleur. Michelangelo's beeldhouwwerk van David is even beroemd als zijn schilderijen in de Sixtijnse Kapel van de Vaticaan. In Florence adopteerde Raphael Leonardo's nieuwe methoden en technieken tussen 1504 en 1508 en werd een genoteerd schilder van de Madonna.

Venetiaanse Renaissance Artiesten

In Venetië leerde Titian van Bellini en revolutioneerde olieschildertechnieken, om een van de belangrijkste Renaissance artiesten te worden. Titian's gebruik van kleur inspireerde Tintoretto, wiens schilderij van Het Laatste Avondmaal in zijn Venetiaanse setting hangt in de koor van San Giorgio Maggiore. Hoog-Renaissance kunst evolveerde uiteindelijk naar een meer elegant en gestileerde vorm van schilderen voor een korte periode, bekend als Maniérisme.

Barok tot Rococo

Een nieuwe schilderstijl, Barok, ontstond in Rome in de 17e eeuw, met de klassicisme van Anibale Caracci en het realisme van Caravaggio. Stilleven werd populair, met schilderijen zoals Caravaggio's 'Mand met Fruit' circa 1596, geschilderd in levendige kleuren. De Bolognese artiest Guido Reni balanceerde de verschillende invloeden van de tijd, schilderend de 'Kruisiging van St. Petrus' in 1605.

Hoog Barok, of Rococo stijl, werd populair in de 18e eeuwse eeuw van de rede. Artiesten begonnen schoonheid, elegantie en sentimentaalheid uit te drukken. De vrouwelijke artiest Rosalba Carriera vang de delicatesse van de tijd in haar portretten van de mode samenleving. De Venetiaanse Gian Battista Piazzetta stichtte een kunstschool die de basis vormde van de Accademia.

Neoclassicisme tot Moderne Kunst

Rome was het centrum van idealistisch Neoclassicistisch denken in de mid-18e eeuw, meest opvallend in beeldhouwwerken. Dit leidde tot de Romantiek van de 19e eeuwse Europese kunst. In de 1840er jaren benadrukte de Macchiaioli beweging realisme en waarheid, met onafhankelijke artiestencoloniën die overal in Italië ontstonden. Giovanni Fattori gebruikte Impressionistische tinten in zijn schilderijen van natuur en militairen scènes. In de 1880er jaren werd de Divisionisme techniek gebruikt met streepachtige penseelstreken om ideeën in schilderijen uit te drukken. Modernisme arriveerde in Italië in de vorm van Italiaans Art Nouveau in 1902.

Beeldende kunst

Related Categories