Het uitgebleekte schedel van een stier is een krachtig en duurzaam symbool van de Amerikaanse West. In talloze films en televisiewesterns, vertegenwoordigen stierschedels de verwoesting en gevaren van de woestijn waar dood door dehydratatie de einsame cowboy dreigt.
Veel kunstenaars hebben stierschedels geschilderd, getrokken door de zuiverheid en complexiteit van de vorm alsook door associaties met dood en wat er achterblijft.
Hollywood setontwerper en kunstenaar David Wagnon stelt dat de stierschedel "een verwitterd stuk van de Amerikaanse droom" vertegenwoordigt.
Stierschedels in het werk van Frederic Remington en andere 19e-eeuwse westerse kunstenaars vertegenwoordigen vaak het einde van de Oude West en "de nadende ondergang van de beschaving."
Georgia O'Keeffe schilderde herhaaldelijk stierschedels, paradoxal genoeg als symbool van dierenleven.
In 1936 veroorzaakte fotograaf Arthur Rothstein controverse door een stierschedel op een gebied van droog, gekraakelde aarde te verplaatsen om een krachtige afbeelding te creëren van de droogte die de westelijke staten teisterde.
In 1942 beeldde Pablo Picasso's "Still Life With Steer's Skull" de schedel af als een voorstelling van de dood binnen een cubistische verkenning van vorm.