Wolfgang Amadeus Mozart – de meest productieve muzikale genie uit de geschiedenis – overwog eens schermen te leren. We weten dit van één brief.
In een brief uit 1778 aan zijn nicht Maria Anna Thekla Mozart (de "Bäsle"), geschreven vanuit Mannheim, beschrijft de 22-jarige Mozart een schermgevecht met Carl Thomas Mozart (een verafgelegen familielid) en uitte enthousiasme over het leren van de sport. Hij schrijft met kenmerkende wit over de fysicaliteit en strategie.
De brief vermenschelijkt de mythe. Mozart was geen monomaniakale componist – hij was een jongeman die genoot van competitie, beweging en het leren van nieuwe vaardigheden. Maar hij kende zijn gave, en zijn gave was muziek. Schermen bleef een afleiding; muziek werd immortaliteit.