Godsdienst van de Indusvalleibeschaving: Wat artefacten onthullen en wat onbekend blijft
Artefacten uit Mohenjo-daro en Harappa onthullen een apart godsdienstig systeem van de Indusvalleibeschaving (ca. 2600–1900 v.Chr.), maar ze tonen niet aan dat deze godsdienst op een direct, gedocumenteerde manier "geabsorbeerd" is door een latere.
Wat we weten
- Complexe iconografie: de Pashupati-zegel (mogelijke proto-Shiva), Boom des Levens, diermotieven.
- Eeredienst was waarschijnlijk gericht op natuur, vruchtbaarheid, en mogelijk een moedergodin.
Latere invloedsfeer – betwist
- Sommige geleerden stellen voor dat elementen de latere hindoeïsme, boeddhisme of jainisme hebben beïnvloed.
- Geen definitief bewijs bewijst directe absorptie; het Indusschrift blijft onontcijferd.
Het is onjuist te claimen dat de artefacten "tonen" dat er absorptie in een specifieke godsdienst heeft plaatsgevonden. De bewijslast is fragmentarisch en open voor interpretatie.