Bij het tekenen en ontwerpen van anime wordt in bijna al zijn technieken nadruk gelegd op aandacht voor detail. Personages zijn ontworpen om beschrijvende emoties te tonen. Zelfs kleine objecten worden zo realistisch mogelijk getekend, terwijl kamers en landschappen met de detail van een architecten-blauwdruk worden uitgewerkt.
De meeste vormen van anime gebruiken een twee-kleurenschaduwsysteem voor personages en andere objecten die bewegen en geanimeerd zijn. Deze objecten gebruiken kleuren verdeeld in twee contrasterende schaduwgroepen (zoals huidkleuren en rode of blauwe tinten). Er kan soms een derde kleur zijn voor schaduw of glans, en de objecten worden geoutline'd in gladde, zwarte lijnen. Terwijl achtergronden en landschappen worden getekend met mengende schaduwen en zonder zwarte outlines. Dit helpt de achtergrond realistischer te maken en helpt het scheiden van de voorgrond.
Terwijl personages ontworpen zijn zo realistisch mogelijk te lijken, worden bepaalde lichaamsdelen zoals handen, voeten en haar vaak groter dan normaal getekend. Dit stelt niet alleen beweging zichtbaarder, maar ook meer overdreven. De ogen worden groot en glanzend getekend als een manier om emotie te tonen. Het beroemdste kenmerk van anime is haar, wat vaak in gekke stijlen en onnatuurlijke kleuren getekend wordt om één personage van een ander te differentiëren. Kleding en mode worden vaak trendy gemaakt met de tijd, maar de Japanse cultuur van schooluniforms is populair.
Bij het filmeren van beweging in een scène gebruikt anime vaak een truc genaamd 'panning'. Objecten in de scène worden 'geroteerd' om een camera te simuleren die een panoramische shot geeft rond een real-life scène. Objecten in de dichtstbijzijnde voorgrond en verste achtergrond bewegen sneller dan die in het midden om een meer driedimensionaal gevoel te geven. Diepte van veld wordt ook gebruikt, waarbij een personage of object dat het aandachtspunt moet zijn, scherp getoond wordt terwijl de rest van de voorgrond vervaagd is.