Pottenbakken is een oude kunstvorm. De vroegste vormen van aardewerk hadden geen glazuur. Glazuur werd uiteindelijk in de meeste culturen door de geschiedenis heen aan aardewerk toegevoegd. Deze glazuur zijn coatingen van stoffen die op aardewerk gebakken worden om de eigenschappen te veranderen. Pottenbakkers gebruikten glazuur voor kleuren, decoratie, waterdichtheid en versterking. Zonder glazuur kan aardewerk geen vloeistoffen vasthouden, die lekken door de porositeit van het materiaal.
De vroegste glazuur werden in Egypte ontdekt rond 5000 v.Chr. Ze mengden wateroplosbare soda en koper met klei. Glazuur bevatten materialen die ontworpen zijn om glas te vormen. Aangezien ze niet smelten bij temperaturen ideaal voor het bakken van aardewerk, hebben ze flux toegevoegd, zoals kalium en calcium. Dit laat de glazuur smelten bij lagere temperaturen.
Chinese pottenbakkers waren actief in 5000 v.Chr. Ze gebruikten hout als brandstof en merkten dat de as op het aardewerk zakte en erin smolt, wat de eigenschappen van het afgeronde aardewerk veranderde. De Chinezen experimenteerden met andere stoffen en vonden nieuwe manieren om aardewerk te glazeren. Oorspronkelijke glazuur in China waren ontworpen om het aardewerk waterdicht te maken. Met de tijd ontwikkelden de Chinezen twee vormen van glazuur, één van veldspaat en de andere van de verbranding van silica van kwarts of zand met loodoxide. De Chinezen besteedden veel tijd aan het verbeteren van hun glazuur en gebruikten lood vaker, met houtas toe te voegen om het aardewerk een matte bruine of groenachtig-grijze kleur te geven. Later ontwikkelden de Chinezen gekleurde glazuur in de Tang en Song-dynastieën. Ze gebruikten een heldere glazuur door de Ming-dynastij heen. Perzische waren inspireerden hen en ze begonnen hun aardewerk te schilderen met blauw kobalt onderglazuur.
Pottenbakkers in Iran en Mesopotamië gebruikten een alkalische glazuur gemaakt van kwarts, met natrium en kalium gemengd. Ze voegden later lood toe aan de glazuur. Perziërs bakten aardewerk bij lage temperaturen, met lood en tin.
In de 16e eeuw bedekten Italiaanse pottenbakkers in Bologna en Padua hun aardewerk met loodglazuur, dat een bruine, koperen, groene of gele toon had. De pottenbakker zou het aardewerk bakken en daarna details toevoegen voordat hij het glazerde en een tweede keer bakte. De Engelsen gebruikten zoutglazuur in de vroege 1700s.
Aardewerk gemaakt tijdens de koloniale tijd in de Verenigde Staten was bijna volledig gezouten geglazuurd. Echter, amateurpottenbakkers gebruiken welke technieken ze leuk vinden. Moderne glazuur zijn commercieel voorbereid voor veel kunstenaars.