Lithografie is een van de oudste chemisch gebaseerde drukprocessen. Het proces is simpel: vormen worden in een steen of metalen plaat gesneden, inkt wordt aangebracht op de vormen, en door te persen tegen het papier worden de vormen overgedragen. Toen lithografie in 1798 in Duitsland werd uitgevonden, was het het enige proces dat geen overtekenen vereiste, wat het nuttiger maakte voor kunstenaars dan eerdere methoden. Hoewel lithografie niet meer door mainstream kunstenaars en fotografen wordt gebruikt, was het in de 18e eeuw populair.
Lithografie maakte snelle reproductie van afbeeldingen mogelijk met behoud van de vorm van het origineel. Dit was een grote verbetering ten opzichte van hogedruk, de toenmalige andere techniek. Kleinere kunsthandelaars konden zo reprodukties van grote werken maken en verkopen. In 18e-eeuws Beieren (Duitsland) was dit populair.
Lithografie was veel sneller en automatischer dan hogedruk, omdat de afbeelding niet door de drukker hoefde te worden overgetekend. Muzikanten hadden vaak meerdere exemplaren van bladmuziek nodig. Een dirigent kon 50 exemplaren van een lithografie van Beethoven's 5de bestellen en die binnen enkele dagen aan zijn orkest laten verdelen. Muzikale reproducties waren het eerste commercieel gebruik van lithografie.
Lithografie kan ook tekst op papier drukken. Dit was een van de vroegste toepassingen; muzikanten die bladmuziek bestelden, bestelden soms ook teksten, die eveneens gelithografeerd konden worden. Hoewel lithografie nooit grote populariteit kreeg in kranten- en boekdruk, bleef het populair bij particulieren die kopieën van geschreven materiaal nodig hadden.
In het late 18e-eeuwse Duitsland hielp lithografie bij het maken van papier spelmaterialen, vooral speelkaarten. Hoewel de boekdrukpers populair was voor veel papierproducten, kon die in de 18e eeuw geen andere vormen dan basis cijfers en letters reproduceren. Lithografie kon gedetailleerde, versierde en herkenbare afbeeldingen printen voor speelkaarten, wat snelle herkenning per kleur mogelijk maakte.