Arts >> Kunst en entertainment >  >> Kunst >> Overige kunst

Hoe de gouden snede wordt toegepast buiten de wiskunde

De oude Grieken ontdekten niet alleen de meetkunde, maar pasten deze ook toe op vrijwel alles wat ze konden bedenken. Sinds de ontdekking van de gouden snede in de zesde eeuw v.Chr. wordt deze beschouwd als een esthetisch ideaal en toegepast in uiteenlopende velden als biologie, architectuur en schilderkunst.

De gouden snede

Pythagoras, een Griekse wiskundige en sekteleider, wordt de ontdekking van de gouden snede toegeschreven. De gouden snede is een verhouding van 1 tot ongeveer 1,618. Soms wordt deze uitgedrukt als een "gouden rechthoek" met een hoogte van 1 en een breedte van 1,618. De gouden snede heeft speciale wiskundige eigenschappen, maar is misschien wel het meest significant voor haar toepassing in andere velden dan de wiskunde. Feitelijk was Pythagoras de eerste die de gouden snede toepaste op andere terreinen. Hij onderzocht het menselijk lichaam en stelde dat elk lichaamsdeel in verhouding stond tot de anderen volgens de gouden snede!

In de beeldhouwkunst

Vandaag de dag wordt de gouden snede aangeduid met de Griekse letter phi, ter ere van de Griekse beeldhouwer Phidias, die de gouden snede naar zeggen uitgebreid gebruikte in zijn beeldhouwwerken, waaronder een van de zeven wonderen van de antieke wereld (de standbeeld van Zeus in Olympia). Helaas zijn geen van zijn beeldhouwwerken bewaard gebleven om deze legende te bewijzen of te ontkrachten.

In de architectuur

Hoewel geen van Phidias' beeldhouwwerken zijn bewaard, wordt gezegd dat hij de bouw van de Parthenon in Athene leidde. De façade van de Parthenon, en sommige individuele elementen ervan, zijn volgens de gouden snede ingedeeld. Een rechthoek om de gehele façade heen is een gouden rechthoek, en dit zou de bron zijn van de eeuwige schoonheid van het gebouw. Recenter ontwikkelde de architect Le Corbusier een volledig systeem van architecturale verhoudingen genaamd "Modulor", gebaseerd op de gouden snede, dat hij in zijn werken toepaste.

In de schilderkunst

In de Renaissance werd de gouden snede herontdekt door Luca Pacioli, die in 1509 zijn boek "De Goddelike Verhouding" publiceer. Er wordt beweerd dat Leonardo da Vinci de gouden snede gebruikte bij de compositie van de "Mona Lisa", aangezien een rechthoek rond het gezicht van Mona Lisa dicht bij een gouden rechthoek ligt.

Sinds de Renaissance wordt de gouden snede uitgebreid gebruikt door schilders van Edward Burne-Jones tot Salvador Dalí, wiens schilderij "Het Sacrament van de Laatste Avondmaal" expliciet is ingedeeld in een reeks gouden rechthoeken. Het schilderij bevat ook een dodecaëder, een driedimensionale vorm wiens zijdes in verhouding tot elkaar staan volgens de gouden snede.

In de natuur

Biologen vinden de gouden snede overal in de natuurlijke wereld. Bijvoorbeeld, wanneer zonnebloemen hun zaden laten groeien, doen ze dit in spiraalvormingen waarin elke zaad precies de gouden snede is gedraaid ten opzichte van zijn buur. De spiralen die zich vormen in bloemblaadjes, plantenbladeren en nautilusschelpen zijn allemaal gerelateerd aan de gouden snede.

Moderne wetenschappers hechten niet veel waarde aan Pythagoras' claim dat het menselijk lichaam de gouden snede volgt in zijn verhoudingen, maar sommige wetenschappers beweren dat de meest aantrekkelijke gezichten die zijn die een gouden snede vertonen tussen de hoogte van het gehele gezicht en de afstand van de kin tot de wenkbrauwen. Misschien had Pythagoras toch gelijk!

Overige kunst

Related Categories