De Provincie Maryland bestond van 1632 tot 1776 toen het zich bij de andere drie Noord-Amerikaanse kolonien aansloot in de Onafhankelijkheidsoorlog tegen Brittannië. Koloniaal Maryland werd gesticht als een toevluchtsoord voor Engelse katholieken (tijdens godsdienstoorlogen in Engeland); hoewel het een vroege leider was in godsdienstvrijheid, waren de vroege jaren van de kolonie gemarkeerd door strijd tussen katholieken, puriteinen, Anglicanen en quakers. Ondanks dergelijke strijd, was koloniaal Maryland redelijk welvarend door tabaksteelt, en de elite van de provincie bestelde en importeerde talloze gebouwen, kunstobjecten en schilderijen.
Kolonisten van de vroege 18e eeuw ervoeren nieuw gevonden rijkdom en startten een consumentenrevolutie. Zwaar beïnvloed door Britse stijlen, bouwde de Maryland koloniale elite grote Georgiaanse huizen en openbare gebouwen. Georgiaanse architecturale stijlen benadrukten orde, symmetrie en balaf, afgeleid van Renaissance modellen, met name die van Palladio, die een populair traktat over architectuur schreef dat zeer invloedrijk was in de koloniën (Thomas Jefferson's Monticello werd zwaar beïnvloed door Palladio's ideeën).
Exotische dranken uit Europa — zoals koffie, thee en chocolade — leidden tot de ontwikkeling van een nieuw meubeltype in de koloniën: de theetafel. Meubelstijlen, zoals architectuur, handhaafden Renaissance idealen in dat ze klassieke flora- en fauna-motieven gebruikten evenals benadrukten spaanzame en elegante lijnen en verhoudingen. Kastmakers maakten bijvoorbeeld Rococo-stijl meubels ontwikkeld uit Londense patroonboeken.
Meeste welvarende Maryland kolonisten bezaten Chinees porselein en fijn Engels aardewerk (zoals die van het Wedgwood bedrijf). Wedgwood aardewerk, als koloniale architectuur en meubels, was essentieel Neoclassicistisch met scènes en stijlen afgeleid van oude Griekse en Romeinse prototypen.
Portretkunst was de meest voorkomende vorm van schilderkunst in koloniaal Maryland. Eliten hadden vaak hun portret geschilderd en opgehangen in grote kamers in hun huizen en openbare gebouwen, hoewel veel portretschilders namen sindsdien verloren zijn gegaan. Portret miniaturen — hoogstens een paar inches — waren ook favorieten.