De CIE-kleurtheorie werd in de eerste helft van de 20e eeuw ontwikkeld door de Commission Internationale de L'Eclairage, een Franse organisatie. Het doel was een methode te ontwikkelen om kleuren systematisch te meten in relatie tot de golflengtes die ze bevatten, en een methode die tegelijkertijd volledig onafhankelijk was van elk apparaat en uitsluitend gebaseerd op hoe mensen kleur waarnemen.
De CIE-theorie is een model, of systeem, gebruikt om kleuren te meten in relatie tot de golflengtes die ze bevatten. Gebaseerd op de drie kegels in het oog, definieert de theorie drie supersatureerde primairen die gecombineerd kunnen worden om alle kleuren te vormen.
De CIE-kleurtheorie is gebaseerd op de tristimulus-theorie van kleurwaarneming. Gebaseerd op de verschillende golflengtes gezien door de drie kleurreseptoren, of kegels, in het menselijk oog, probeert de tristimulus-theorie de responsen van het oog in een driedimensionaal model te plotten, wat vervolgens op één vlak geprojecteerd wordt en vertaald in een tweedimensionale grafiek.
De CIE-theorie kan gebruikt worden om bereiken van kleuren, of gamuts, te specificeren die geproduceerd kunnen worden door een bepaalde lichtbron. Een computers gamut is bijvoorbeeld vrij klein en moet daarom alleen gebruikt worden om specifieke golflengtes van kleuren te bekijken.
De CIE-kleurtheorie leidde tot een model genaamd Lab. Binnen dit model worden kleuren beschreven met drie componenten: luminantie of helderheid, en twee chromatische componenten (één varieert van groen naar rood en de ander van blauw naar geel).