Een documentaire is een vastgelegde weergave van echte gebeurtenissen met echte mensen – en geen fictieve personages – bewerkt om een statement te maken, de waarheid te onthullen of gewoon een feitegetrouwe weergave van een specifiek onderwerp te bieden. Hoewel documentaires op non-fictie berusten, is creativiteit vereist van de maker in termen van bewerken en opnemen. Documentaires verwijzen naar twee formaten: film of fotografie; beide formaten hebben hun eigen documentairestijlen.
Eigenlijk is straatfotografie een vorm van het documenteren van het leven zoals het gebeurt, vaak in stedelijke omgevingen. Hoewel moeilijk precies te definiëren, wat straatfotografie scheidt van andere documentairevormen is een gevoel van reactie op het leven zoals het zich voor de fotograaf voordoet. Nick Turpin op de In Public-website stelt dat straatfotografen opnamen maken zonder een concept of agenda; ze knippen wat ze zien en gaan niet uit om een bepaald thema of onderwerp vast te leggen.
Een andere vorm van fotografische documentary, typologieën zijn verzamelingen opnames verenigd door een thema dat onmiddellijk voor de kijker duidelijk is. Bijvoorbeeld: een dozijn opnames van oudere vrouwen in een duffelcoat, of jonge mannelijke skaters in straatkleding, of luchtvaartuigen van vergelijkbaar materiaal en formaat. Het idee is om de kijker zowel interessante gelijkenissen als verschillen tegelijk te tonen.
In deze filmdocumentaire is de cameraman puur een waarnemer van de actie die hij opneemt. Hij speelt geen rol in de procedures, is volledig neutraal en laat gebeurtenissen plaatsvinden. Geen deel van dit type documentaire is ingesteld en de gefilmden zijn zich misschien niet eens bewust dat ze gefilmd worden. Het doel is dat de film een plaats of onderwerp zo realistisch mogelijk vastlegt.
In deze filmdocumentaires is de maker deel van de actie. Haar interactieniveau kan variëren van simpelweg interviewen of de onderwerpen af en toe prikkelen met vragen, tot een grote rol spelen in de actie, het publiek direct aanspreken en de kunstmatigheid van het maken van de documentaire erkennen. In deze documentaires beïnvloedt de maker en kan zelfs een grote impact hebben op wat de film vastlegt.
Deze filmdocumentaires lijken op vlieg-op-de-muur, maar worden verteld door een onzichtbare persoon die uitlegt wat er te zien is en achtergrondinformatie geeft. Deze verbale commentaar beïnvloedt hoe het publiek de actie en mensen ziet. Een voorbeeld is het journaal op tv.