Er worden verschillende filters gebruikt in film, video en fotografie om verschillende effecten te creëren. Een polariserend filter verandert hoe licht interactie aangaat met een camera, wat resulteert in veranderingen in licht en kleur in een frame. Het woord "polfilter" is de Duitse term voor een polariserend filter, dus er is geen verschil tussen de twee.
Een manier waarop polariserende filters gebruikt worden, is met water en andere reflecterende oppervlakken. Polariserende filters verminderen gloeien significant, waardoor water en reflecterende oppervlakken transparanter lijken. Dit effect is beperkt door de kijkhoek; een frontaal gezicht geeft een transparanter resultaat. Deze filters kunnen ook de kleur van water intensiveren, hoewel dit effect afhangt van de kracht van de filter.
Polariserende filters hebben ook een significant effect op de lucht in een foto of filmclip. Het draaien van de filter om de sterkte van het polarisatie-effect aan te passen, verschuift de lucht van een natuurlijk bleek blauw naar een levendig en dieper blauw. Deze techniek kan verschillende effecten opleveren onder verschillende weersomstandigheden of tijden van de dag en wordt vaak gebruikt om de look van smog in stedelijke fotografie te verbeteren.
Een andere manier is het controleren van de kleur van een opname. Veel objecten lijken helderder onder een polariserend filter omdat deze filters kleine reflecties blokkeren die onopvallend kunnen zijn. Dit is vooral waar buiten, waar veel oppervlakken glad en reflecterend zijn, bijvoorbeeld bladeren in bomen en grasstengels.
Polariserende filters zijn verdeeld in twee basistypen: circulair en lineair. Lineaire polariserende filters zijn goedkoper dan circulaire, maar ze maken door-de-lens meting en autofocus onbruikbaar. Alle cameras gemaakt na 1970 met autofocus, met uitzondering van view cameras, vereisen en gebruiken een circulaire polarisator.