De conventies van de oude Egyptische kunst bleven constant gedurende meer dan een millennium, met name de afbeeldingen van Egyptische mensen in de kunst. Kunstenaars volgden specifieke tradities bij het afbeelden van specifieke mensen in hun kunst, wat Egyptische idealen en culturele overtuigingen weerspiegelde.
Mannen schouders en torsen waren doorgaans frontaal terwijl de rest van hun lichaam in profiel stond. Koningen leken veel groter dan andere mannen afgebeeld in schilderijen, aangezien grootte diende als maatstaf voor hoog ambt of sociale status. Huidskleur diende ook dat doel, met zwarte huid die macht of hergeborte vertegenwoordigde, bruine huid die mannelijkheid vertegenwoordigde en witte huid die de dood vertegenwoordigde. Een voorbeeld van een belangrijke Egyptische man afgebeeld in schilderijen was koning Toetanchamon.
In Egyptische schilderijen beeldden kunstenaars doorgaans een vrouwelijke huidskleur af als geel, omdat de kleur fysieke zwakte vertegenwoordigde in tegenstelling tot mannen. Een uitzondering op deze regel was voor koninginnen of vrouwen met hoge status, die kunstenaars schilderden met een donkerdere of zwarte huidskleur, zoals Ahmose-Nefertari, vrouw van heerser Ahmose. Kunstenaars schilderden hogere status vrouwen met diverse regalia, zoals grote hoofddoeken en koninklijke gewaden.
Kunstenaars beeldden kinderen naakt in Egyptische schilderijen. Kunstenaars toonden erg jonge kinderen met een wijvinger nabij of in hun mond. Kinderen toonden ook de "jeugdslok", een gevlochten haarstrang aan één kant. Kunstenaars schilderden adolescenten daarentegen met kleding en volwassen haarstijlen. Kunstenaars beeldden adolescenten op ongeveer dezelfde hoogte als kinderen of iets groter. Zowel kinderen als adolescenten waren veel korter dan hun ouders in schilderijen.
Hoewel kunstenaars hoofden in profiel afbeeldden in Egyptische schilderijen, toonden ze de ogen en wenkbrauwen frontaal, wat het portret een onconventionele, zelfs vreemde look gaf. De billen, benen en voeten waren derhalve in profiel. De reden is dat de Egyptenaren niet streeften naar anatomische correctheid, maar schilderten vanuit hun eigen perspectief van het menselijk lichaam, waarbij lichaamselementen van het meest belang een frontaal gezicht kregen.