Bij gravure snijden kunstenaars de afbeelding met de hand in de metalen plaat met een scherp gereedschap genaamd een burin of graver. De kunstenaar kan de diepte en dikte van de lijnen van de ingesneden afbeelding variëren. Dit beïnvloedt de eindprint op het papier. Om gebogen lijnen te creëren, houdt de kunstenaar het graafgereedschap stil en roteert de plaat. Na het aanbrengen van inkt in de inzakken, wordt het oppervlak schoon gewist voordat de plaat tegen het papier geperst wordt.
In deze methode gebruiken kunstenaars een bijtende vloeistof zoals een zuur - een mordant genoemd - om in de metalen plaat te snijden. Om de werking van het zuur te controleren, wordt de plaat bedekt met een zuurbestendige stof - een grond genoemd. De kunstenaar creëert de afbeelding door lijnen op de grond te tekenen en het metaal bloot te leggen. De wordt dan in de mordant gedompeld die in het blootgelegde metaal bijt. Door de plaat langer in te laten, kan de kunstenaar de kracht van de lijnen vergroten.
Kunstenaars gebruiken aquatint, een ander etsproces, om tonale schitteringgebieden te creëren in plaats van lijnen. In plaats van de plaat volledig met grond te bedekken, strooit de kunstenaar korrels hars op het oppervlak. Wanneer de plaat in het zuur gedompeld wordt, bijt het zuur in de ruimtes tussen de hars. De inkt wordt aangebracht op de lijnen en kreetjes gecreëerd door de werking van het zuur. De eindprint lijkt op een waterverfkwast.
Bij mezo-tint ruwen kunstenaars het hele oppervlak van de plaat op met een gereedschap genaamd een rocker. Als inkt op dit stadium aangebracht zou worden, zou de print zwart zijn omdat het hele oppervlak van de plaat de inkt zou vasthouden. In plaats daarvan gebruikt de kunstenaar een schraper om gebieden van de plaat glad te maken. Wanneer geinkt, zullen deze gebieden lichter lijken omdat er minder inkt wordt vastgehouden. Mezo-tint creëert tonale gebieden die erg zacht ogen.