Aardewerk, in China al duizenden jaren geproduceerd, varieert van functioneel en praktisch tot decoratief en delicaten. Veel mooie voorbeelden van Chinese keramiek en aardewerk zijn te zien in musea en galerijen in Amerika. Een fraaie collectie: 'Art of Asia' in het Minneapolis Institute of Arts, met duizenden objecten uit China en het Verre Oosten.
Neolithisch aardewerk (6000-1000 v.Cr.) begon als aarden voorwerpen in basale, functionele ontwerpen, en evolueerde naar dunnewandige, delicaten aardewerk met rode, grijze en zwarte decoraties. Bestond uit zowel alledaags als ritueel aardewerk. In de Bronsperiode (1766-221 v.Cr.) daalde productie van aardenware en verdween bijna, vervangen door delicater aardewerk met hooggebakken glazuur dat een goudbruine kleur gaf. Veel vaatjes namen vormen en decoraties over van brons vaatjes, klokken en rituelen containers uit dezelfde tijd.
Tijdens de Han-dynastie (206 v.Cr. - 220 n.Cr.) werden veel functionele keramiek massaal geproduceerd met mallets voor identieke vaatjes. De uitvinding van loodglazuur vond plaats, vooral in centraal China, waardoor groene, gele of bruine afwerkingen mogelijk waren. Meeste met lood geglazuurde vaatjes werden gebruikt voor begrafenisrituelen (giftig). Langs de zuidelijke kust was een hooggebakken asglazuur met geelgroene tinten gebruikelijk in massaproductie. Dit leidde tot Yueh-ware, een celadonkeramiek veelvoorkomend van de 5e tot 10e eeuw n.Cr. IJzeroxide-gecoate keramiek werd hoog gebakken voor grijsgroen, olijf, blauw of blauwgroen glanzende afwerking.
De Tang-dynastie (618-906) produceerde begraafbeeldjes en modellen van laaggebakken aardewerk met heldere glazuur. Noordelijke kunstenaars maakten driekleurige begraafvaatjes met drie soorten loodglazuur. Tang-kunstenaars vonden porselein, perfektioneren hooggebakken celadon en introduceerden kobaltblauwe glazuur – grote invloed op toekomstige Chinese keramiek. Tijdens de Sung-dynastie (906-1279) focusten kunstenaars op interessante vormen, glazuur, decoratietechnieken en bakproces voor hoogwaardige, monochrome vaatjes met glanzende afwerking. Veel variaties, elk specifiek voor een regio.
Ting-ware (11e-15e eeuw) was gegoten uit grijze klei, bedekt met witte slip en heldere glazuur voor witte, glanzende afwerking. Decoraties waren ingesneden en geperst voor textuur in plaats van kleur. Ch'ing-Pai-ware (960-1368) is een van de vroegste porseleinvormen, 'shadow blue' genoemd om de blauw-witte kleur. Dit porselein, van grove vaatjes tot dunnewandige schoteltjes, leidde tot het bekende blauw-wit porselein.
10e-13e eeuw: goedkope, zwartgeglazuurde keramiek voor de Chinese middenklas. Dikwandige vaatjes, zowel noordelijk als zuidelijk geproduceerd, groeiden in populariteit bij alle economische lagen. Leidde tot populariteit van bruinzwart geglazuurde theekommen uit de Sung-dynastie (11e-13e eeuw). Tzu-Chou keramiek (960-1600) coincidde met zwartgeglazuurd maar verschilde in ontwerp: gesneden glazuurtechniek om ingewikkelde patronen door een bruinzwart glazuur te snijden, de witte klei eronder blootlegend.
Celadon was 10e-15e eeuw zeer populair. Noordelijk celadon: ingewikkelde gesneden patronen op dunnewandige vaatjes met olijfgroene glazuur (ijzer- en titaniumoxide). Lung Ch'uan celadon: delicater, duurzaam porselein met fijne snijwerk en blauwgroene glazuur. Kam-patronen (fijne textuurlijnen) waren ook gebruikelijk. Vooral geproduceerd tijdens noordelijke en zuidelijke Sung-dynasties (960-1279).
Chun-ware (11e-15e eeuw): bleekgroen, bleekblauw, lavendelblauw, blauw met paarse splashes. Dunnewandige stenen goederen met simpele vorm, weinig decoratie. Kuan-ware (12e-13e eeuw): lichtblauwgrijs met krakeelglazuur (kraakpatroon). De krakeelglazuur maakte het populair bij het Ch'ing-hOf.