Gotische kunst (middeleeuwse 12e eeuw tot late 15e eeuw) werd eerst gedefinieerd door Giorgio Vasari (1511-1574), die Italiaanse kunstenaars catalogeerde in "Levens van de Kunstenaars". Vasari vond Gotische kunst barbarisch, indrukwekkend en minder dan Renaissancekunst, maar vandaag wordt het positiever gezien en herkend aan kenmerkende architecturale elementen.
Voor Gotische architecten was ruimte cruciaal bij kathedralen in Europa. Open ruimte was bijna onmogelijk door het extreme gewicht van stenen bouwmaterialen. Rond 1100 begonnen architecten met ingenieurs-experimenten. De puntboog verving de ronde boog: makkelijk aanpasbaar, minder duwdruk. Ribben maakten grotere, ingewikkelder glas-in-lood ramen mogelijk door gewicht te verdelen en lichtere materialen te gebruiken. Vliegende stijlen (vanaf ~1170) fungeerden als steunsystemen aan de buitenkant van kathedralen.
Glas-in-lood werd een gangbaar esthetisch element in Gotische architectuur. Door het verhoogde duurzaamheidssysteem kon het zonder breekrisico in kathedralen geïncorporeerd worden. Levendige kleuren en religieuze thema's: scènes uit Jezus' leven, de Bijbel, Maria. Godsdienstigen zagen licht door glas-in-lood als communicatiemiddel met de hemel.
Beeldhouwkunst ontwikkelde zich significant tijdens de Gotische periode. Aanvankelijk zware, onrealistische beelden. Vaak religieuze figuren in/op kathedralen voor aanbidding. Naarmate de periode vorderde, perfektionerden kunstenaars de draperie van gehuchte figels en maakten ze levendig. Bovendien creëerden beeldhouwers gracieuze scènes met realistisches haar, gezichtsuitdrukkingen en interacties tussen beelden.
Schilderkunst ontwikkelde zich ook stylistiek. Gotische schilderijen waren niet voor grote publiek bedoeld, meestal in bijbels/boeken voor hoogopgeleiden. Vroege Gotische schilderijen: plat, emotieloos, perspectiefproblemen. Net als beeldhouwkunst ontwikkelde de stijl zich. Aan het einde: iets realistischer, maar perspectiefproblemen bleven.