Zolang kunst voor het publiek beschikbaar is, zijn er pogingen om het te censureren. Van godsdienstige censuur van schilderijen in de Middeleeuwen tot het verbranden van boeken in het Duitsland van de jaren dertig tot de hedendaagse oproepen om bepaalde toneelstukken, beelden en romans in Amerikaanse scholen en musea te censureren: censuur heeft een lange geschiedenis en, zonder twijfel, een drukke toekomst. Vaak worden degenen die kunst willen censureren gemotiveerd door een edel wens om mensen te beschermen. Hun pogingen beschermen echter vaak de ene groep ten koste van een andere.
Kunst mag nooit van het publieke oog worden witholden op godsdienstige gronden, want dat onthoudt het werk aan alle mensen, ongezind hun religie. Bovendien, als elk godsdienstig standpunt mocht kiezen welke stukken acceptabel zijn, zouden onze publieke musea overblijven met saaie, levensloze kunst. Dit was de rationele van het Arts Advocacy Project toen het het Brooklyn Museum of Art prees voor het tonen van de tentoonstelling "Sensation: Young British Artists from the Saatchi Collection", ondanks de dreiging van toenmalige burgemeester van New York, Rudolph Giuliani, om stadsgelden te onthouden als de tentoonstelling doorging, die Giuliani "ziek" en beledigend voor katholieken vond.
Kunst in publieke scholen censureren omdat het werk een etnische of raciale belediging bevat, is counterproductief, omdat het een gouden kans wegnemt voor leerlingen en leraren om de kwaden van racisme en vooroordelen te bespreken. In het geval van de annulering in 2010 van het toneelstuk "To Kill a Mockingbird" op een Floridese middelbare school, was de verlies verergerd omdat het gecensureerde stuk een bijzonder krachtige statement maakt tegen racisme en mobrecht.
Boeken in publieke scholen zijn frequente doelen voor censuur omdat een ouder zich verzet tegen de seksuele inhoud van een boek, zoals in het geval van het verbod in 2008 van de roman "The Perks of Being a Wallflower" op een school in Indiana. Naast de ontkenning van vrijheid van meningsuiting die het verbod veroorzaakt, rijst het probleem van het gemeenschappelijk belang weer: de velen worden geweigerd door bezwaar van een paar. Deze zaak had ook andere implicaties voor de Eerste Amendement, omdat het verhaal van de schoolkrant over het verbod de schooladministratie dwingde een nieuw beleid in te voeren dat eisen stelt aan voorafgaande controle van toekomstige uitgaven. Eén beetje censuur leidt vaak tot meer.
In 2010 haalde de National Portrait Gallery de AIDS-gerelateerde video "Fire in My Belly" van David Wojnarowicz uit een tentoonstelling onder druk van de Catholic League en Republikeinse leden van het Congres. Behalve de vlagrante constitutionele schending van gekozen ambtsdragers die hun "macht van de beurs" gebruiken om kunstwerk van het publieke oog te onthouden, is het ontzettend angstaanjagend dat regeringsleden bepalen wat de Amerikaanse publiek mag of niet mag zien, gebaseerd op hun persoonlijke smaak. Belastinggeld ondersteunt de publieke tentoonstelling van kunst voor iedereen, niet alleen voor één standpunt of ideologische kleur.