Volgens Ellen Winner en Lois Hetland, medeauteurs van 'Studio Thinking: The Real Benefits of Visual Arts Education', heeft het brede onderwijshervormingsplan aan het begin van de 21e eeuw, bekend als 'No Child Left Behind', een onuitwisbare stempel gedrukt op onderwijstheorie. Volgens de auteurs verwerpt NCLB kennis om kennis' wil als ouderwets, en meet het aan gestandaardiseerde toetsen. Ter tegenoverstelling van deze beweging maken Winner en Hetland een sterk pleidooi voor het ware nut van kunst en zijn effecten op kinderen op school.
Winner en Hetland stellen dat kunst allereerst de vermogen van kinderen beïnvloedt om de wereld om hen heen te envisioneren. Ze geloven dat dit effect voortkomt uit de vaardigheid van visuele kunstenaars om visuele prikkels te vertalen in een artistieke weergave daarvan. Winner en Hetland stellen ook dat de vaardigheid om wat men ziet te vertalen in een schilderij of beeldhouwwerk ook ten goede komt aan de vaardigheid van leerlingen om niet-visuele dingen metaforisch te 'envisioneren', zoals problemen en oplossingen. Ze merken verder op dat niet-visuele kunsten, zoals muziek of dans, wellicht een vergelijkbare verband hebben met de vaardigheid van een leerling om te horen en te bewegen.
Winner en Hetland geloven dat net zoals sport op scholen landelijk wordt bevorderd vanwege de buitencurriculaire voordelen (teamwerk, leiderschap, samenwerking), kunst eveneens bevorderd moet worden vanwege zijn buitencurriculaire voordelen. Ze stellen dat de meest voordelige eigenschap uithoudingsvermogen is. Terwijl kunstenaars proberen iets in hun werk na te maken of te reflecteren, moeten ze keer op keer terugkeren naar het oorspronkelijke onderwerp en hun werk tot ze comfortabel zijn met hun weergave. Dit type uithoudingsvermogen heeft directe toepassingen in andere disciplines, zoals Nederlands waar leerlingen misschien keer op keer naar een moeilijke tekst moeten terugkeren of wiskunde waar leerlingen een probleem meerdere keren moeten proberen op te lossen.
Naast uithoudingsvermogen geloven Winner en Hetland dat kunst ook goed geschikt is voor het ontwikkelen van de speelsheid van een leerling. Ze geloven dat voortdurende focus op standaarddisciplines, zoals Nederlands, wiskunde en wetenschap, de vaardigheid van een leerling om problemen creatief en speels aan te pakken, daadwerkelijk kan remmen. Door leerlingen aan te moedigen om onderwerpen op een niet-traditionele manier te benaderen, stelt kunst leerlingen in staat om een gevoel van creativiteit te behouden wat hun in andere disciplines kan baten.
Zowel esthetiek als ethiek vallen onder de filosofische noemer 'waardetheorie'. Winner en Hetland geloven dat naarmate de esthetische oordelen van leerlingen zich ontwikkelen, hun ethische oordelen dat ook doen. Dat wil zeggen: naarmate leerlingen beter begrijpen waarom een kunstwerk goed of slecht kan worden beschouwd, zullen ze ook beter begrijpen waarom bepaalde handelingen goed of slecht kunnen zijn. Winner en Hetland stellen dat aangezien VS-onderwijs door de grondleggers van de natie was geframed als zowel een poging om in standaarddisciplines te onderwijzen als gewetensvolle burgers te ontwikkelen, het ontwikkelen van het ethische gezag van leerlingen even belangrijk is als het ontwikkelen van hun vaardigheid om werkwoorden te vervoegen en vergelijkingen op te lossen.