Stedelijke omgevingen bieden oneindige inspiratie voor kunstprojecten. Architectuur, stedelijk leven, bouwmaterialen, verval en vernieuwing van door de mens gemaakte structuren, handel, natuur in de stad en vervoerssystemen zijn slechts enkele kenmerken van het stedelijk bestaan die artistieke projecten inspireren – van rebellische graffiti-kunstenaars tot prijswinnende architecten en lokale kunstenaars die werken in gemeenschaps- en educatieve projecten.
Graffiti is een controversiële stedelijke kunstvorm. Hoewel graffiti-kunstenaars vaak illegaal werken en velen hun projecten als vandalisme zien, omvat een nieuwe trend van "schone graffiti" kunstenaars die legaal beelden creëren door vuil van oude gebouwen te verwijderen. De Britse graffiti-kunstenaar Banksy is zo populair geworden dat Hollywood-sterren zijn werk kopen voor honderdduizenden dollars, wat graffiti legitimiteit geeft en kleinere graffiti-projecten in stedelijke centra wereldwijd inspireert. Sommige lokale projecten inhuren professionele graffiti-kunstenaars om gebieden te beschermen die anders door vandalen beschadigd zouden worden.
Gebouwen liggen in het hart van de meeste stedelijke kunstprojecten. Prijswinnende "high-tech" architecten als Renzo Piano en Richard Rogers (ontwerpers van het beroemde Centre Pompidou in Parijs), of Spanje's Gaudí met zijn fantastische, natuurgeïnspireerde ontwerpen, zijn 20e-eeuwse voorbeelden van hoe stedelijke kunstprojecten geïnspireerd kunnen worden door zowel het industriële als het organische. Kleinschalige moderne stedelijke architectuurprojecten, zoals een handgemaakte school in Bangladesh die uitgelicht werd in een 2010/11-tentoonstelling in New York's MoMA, richten zich op stedelijke kunst als manier om vitale lokale behoeften te vervullen.
Stedelijke omgevingen inspireren fotografische kunst sinds de 1800s. Leidende fotografen op dit vlak zijn Henri Cartier-Bresson en Wolfgang Tillmans. Hoewel stedelijke fotografie kan focussen op de bebouwde omgeving, draait het genre meestal om documentair projecten die specifieke aspecten van stedelijk leven belichten en "straatfotografie", die de mid-20e-eeuwse Amerikaanse fotograaf Walker Evans beschreef als het vastleggen van een "doorsnede van gemiddelde mensen". Tegenwoordig maken goedkope, gebruiksvriendelijke camera's het mogelijk voor gemeenschapsgroepen om fotografie-gebaseerde stedelijke kunstprojecten te organiseren die het dagelijks lokale leven vastleggen, wat in de toekomst belangrijke sociaal-historische archieven kan opleveren.
De Britse schilder L.S. Lowry was een pionier in het vastleggen van de artistieke "schoonheid" van stedelijke landschappen toen hij het veranderende gezicht van het industriële Manchester in de vroege tot midde 20e eeuw documenteerde; zijn werk inspireerde nieuwe houdingen en stijlen van stedelijke kunst. In 2010 kondigde de Amerikaanse conceptuele kunstenaar Spencer Tunick een "publieke kunst" project geïnspireerd door Lowry aan met 1.000 naakte vrijwilligers voor zijn tentoonstelling "Everyday People". De dramatisch verschillende interpretaties van een vergelijkbaar thema illustreren de oneindige mogelijkheden van stedelijke kunstprojecten.