De boekdruk maakte de grote verspreiding van ideeën via het geschreven woord mogelijk. Sinds de uitvinding van de pers is typografie uitgegroeid tot een rijke discipline met diverse letterstijlen die helpen concepten visueel over te brengen. Fonts zijn inmiddels standaard in tekstverwerkers, wat computergebruikers artistieke vrijheid geeft om visueel aantrekkelijke en betekenisvolle documenten te creëren.
Vaak aangeduid als middeleeuws of Oud-Engels, is Blackletter de eerste gepubliceerde serif-letterstijl. De Gutenbergbijbel, Europas eerste massapublicatie, werd in deze stijl gedrukt. Kenmerken: dramatische contrasten tussen dunne en dikke streken, zwervende majuskels en diamantvormige serifs. Bekende varianten: Textualis (vormaalste), Fraktur (Duitsland, tot 1940s), Rotunda (rondere vorm, samengevoegde letters, kenmerkende R). Middeleeuwse afkortingen bespaarden dure perkamentruimte. Blackletter is ideaal voor koppen, posters en briefkoppen.
Fonts uit de Script-familie nabootsen natuurlijke handschriften of calligrafische stijlen. Het is een variatie op de Romeinse letter, primair gebruikt voor decoratieve doeleinden. Vanwege slechte leesbaarheid in lopende tekst, komt het voornamelijk voor in logo's, koppen en decoratieve print op flyers/posters. Bekende voorbeelden: Coronet, Zapfino (elegante swashes), Mistral (1953, Roger Excoffon, nabootsing eigen handschrift), Libra (1938, Amsterdamse typefoundry, Europese calligrafie).
Deze fonts worden zelden als lopende tekst gebruikt. Ze zijn sterk decoratief, soms "novelty text" genoemd. Elk ornamentaal font dient een specifiek doel of sfeer. Simulatie-fonts nabootsen regionale schrijfstijlen (Arabisch, Chinees, Grieks, Indisch) met het Latijnse alfabet. Voorbeeld: Basque (2000, Thierry Arsaut), geïnspireerd op gravures van een oude samenleving.