De combinatie van stop-motion animatie en kleifiguren heet clay-animatie of claymation. De techniek ontstond in de vroege 20e eeuw, maar werd populair als kinderentertainment door series als Gumby en Wallace and Gromit. De term "Claymation" is een gedeponeerd handelsmerk van Will Vinton Studios, maar wordt informeel gebruikt voor alle kleianimatie. In de 21e eeuw blijft het genre levend in Adult Swim-series als Moral Orel en Robot Chicken.
Dit is de meest voorkomende vorm. Volledig uitgewerkte beeldjes worden per frame iets verschillend geplaatst om de illusie van beweging te creëren. De vorm van het karakter blijft intact, net als bij getekende animatie waar elke frame er zo veel mogelijk op lijkt. Het verschil met stop-motion ligt puur in het materiaal: claymation gebruikt uitsluitend gekneed klei.
Een experimenteelere stijl waarbij de hele vorm van de klei continu verandert. Voorbeeld: Frank Zappa's muziekvideos, met name Baby Snakes, gebruiken freeform clay-animatie voor surreale, zich constant veranderende beelden. Perspectieven kunnen snel wisselen, zoals een landschap dat in seconden inzoomt op een oor. Deze stijl komt zelden in kinderprogramma's voor vanwege de psychodelische aard. Bekende kunstenaars: Ivan Strang en Eliot Noyes Jr.
Een zeldzamere maar distincte stijl, esthetisch verwant aan schaduwschilderen. De klei wordt plat op tafel gelegd en van bovenaf gefilmd. Bekende voorbeelden: The Creation en de Oscar-winnende Mona Lisa Descending a Staircase. De uitstraling kan meer op olieverf lijken dan op klei. Net als andere vormen vereist het frame-voor-frame aanpassingen voor de bewegingsillusie.