Sinds prehistorie kneden mensen klei tot diverse voorwerpen. De beschikbare kleisoorten varieerden per geografische locatie. Keramische klei komt in drie universele typen: aardewerk (earthenware), steenwerk (stoneware) en porselein (porcelain). Hoewel textuur sterk verschilt, bestaat alle klei uit een mengsel van silica, alumina en water.
Vanwege minimale verwerkingsporen is de geschiedenis in veel gebieden slecht bestudeerd. Aardewerk is "lage-bak" klei: significant lagere bak temperatuur dan steenwerk of porselein. Na bakken blijft het porieus, wat het bestand maakt tegen breuk door hitte. Ideaal voor kookgerei dat hoge temperaturen moet weerstaan. Ook populair bij kunstenaars door extreme elasticiteit en makkelijke vormbaarheid.
Na bakken wordt steenwerk zeer dicht, hard en niet-porieus. Door waterdichtheid geschikt voor vloeistofopslag. In Zuidoost-Azië werden steenwerk containers gebruikt voordat glas en metaal algemeen waren. Oudheid: opslag van vloeistoffen en droge goederen. Bak temperatuur hoger dan aardewerk, lager dan porselein.
Eerste gebruik in China (619-907), vandaar bijnamen "china" en "chinaware". Na bakken wordt porselein transparant, bijna glasachtig. Veldspaat (feldspar) vormt het silica-component en vitrificeert bij bakken, wat de transparantie geeft. Ook "kaolin" genoemd. Zeer fijn, geschikt voor theeservies, minder voor beeldhouwwerk. Europa: productie vanaf ~1575 in Florence, Italië. Engeland: grote kaolinvoorraden, productie vanaf midden 18e eeuw.