Holografische kunst, ontstaan in de twintigste eeuw, stelt kunstenaars in staat beelden te creëren die lijken te zweven voor de ogen alsof het object daadwerkelijk daar is. Bevattend dimensie en diepte, hebben deze beelden niet meer substantie dan de omringende lucht.
Hologrammen werden in 1947 theoretisch bedacht door wetenschapper Dennis Gabor tijdens pogingen de elektronenmicroscoop te verbeteren. Pas na de uitvinding van de laser in de jaren '60 waren echte holografische beelden met driedimensionale diepte mogelijk.
Hologrammen worden gecreëerd met laserlicht om gereflecteerde lichtgolven van een object vast te leggen op lichtgevoelige film of glasplaten. Bij herbelichting met laserlicht of, vaker, normale gloeilampen, projecteren ze een driedimensionale afbeelding met alle dimensionele eigenschappen van het originele object.
In 1968 organiseerde de Cranbrook Academy of Art in Michigan de eerste holografische kunsttentoonstelling. Twee jaar later volgde een tweede in de Finch College galerij in New York. Onder de eerste kunstenaars die hologrammen als kunstvorm benutten was Salvador Dalí.
Per oktober 2010 is de grootste en meest uitgebreide collectie hologrammen te vinden in het MIT Museum in Cambridge, Massachusetts. Naast historische hologrammen en technische toepassingen bevat het museum ook werken die de toekomstige mogelijkheden van hologrammen demonstreren.