Griekse kunst en architectuur uit de Klassieke en Hellenistische periodes stelden standaarden voor kunstenaars en architecten in Europa voor eeuwen na het einde van de oude Griekse beschaving (met de annexatie door Rome in 146 v.Chr.). Griekse esthetische waarden zoals gebalanceerde verhoudingen, naturalisme en nadruk op de menselijke figuur inspireerden kunstenaars van de Renaissance en Neoclassicistische periodes in Europa. Velen beschouwen Griekse kunst en filosofie als fundamenteel voor de Westerse beschaving.
Onderzoek Griekse kunst. Begin met kunstgeschiedenishandboeken en raadpleeg hun bibliografieën en "Suggested Readings" secties over Griekse kunst en architectuur. Bestudeer en memoriseer de kunsthistorische terminologie: ken de drie Griekse architecturale orden en de namen voor de verschillende delen van Griekse tempels.
Leer over Griekse cultuur. Bestudeer Griekse mythologie zodat je goden kunt identificeren en veel van het onderwerp van Griekse beeldhouwkunst, architectuur en kunst begrijpt. Bijvoorbeeld, de Parthenon van Athene was gewijd aan de godin Athena, en veel van de beeldhouwwerkversiering van de Parthenon betreft Athena, inclusief de frontonsculpturen, de interne Ionische frijs en de cultusbeeld (nu verloren) van Athena.
Het begrijpen van Griekse cultuur en filosofie brengt inzichten in de waarden en standaarden die Griekse kunst en architectuur uitdragen. De Grieken geloofden sterk in het evenwicht van tegenovergestelde krachten, zoals licht en donker, chaos vs. kosmos, rationaliteit vs. irrationaliteit, beschaving vs. barbarisme. Veel van de reliëf- en frontonsculpturen uiten mythes wiens moreel te maken heeft met dit evenwichtsconcept – kijk naar de metopen van de Parthenon.
Leer over de geschiedenis van het oude Griekenland. Begrijp de verdelingen tussen de Archaïsche, Klassieke en Hellenistische periodes, en de typische esthetische ideeën van elk. Bijvoorbeeld, een van de hoofdverschillen tussen de Archaïsche en Klassieke periode is de ontwikkeling van "contrapposto" (Italiaans voor "counterpoise") in de vroege Klassieke periode.
Archaïsche beelden van mannen en vrouwen zijn stijf: meestal kijken ze recht vooruit met een voet direct voor de ander en heupen parallel aan de grond. Klassieke beelden aan de andere kant lijken veel meer vloeibaar, de figuren leggen hun gewicht op één been met het andere knie gebogen en de heupen scheef – net zoals mensen comfortabel staan.
Ontwikkel een oog. Kijk zoveel mogelijk voorbeelden van Griekse kunst en architectuur. Begrijp de verhoudingen van Griekse architectuur en leer te zien hoe wiskundige idealen werkten, bijvoorbeeld in Dorische en Ionische tempels.
Weet dat het belang van verhoudingen ook in Griekse beeldhouwkunst naar voren kwam. Een van de beroemdste Klassieke Griekse beelden is de Canon van Polykletus, die zei dat "perfectie komt stapje voor stapje [para mikron] door veel getallen." Polykletus bedoelde dat de ideale menselijke vorm en het ideale kunstwerk samengesteld moet zijn uit afzonderlijke delen, elk gerelateerd aan elkaar en het gehele beeld door wiskundige verhoudingen (vinger tot hand, hand tot pols, hand tot arm, arm tot been, enz.).
Velen geloven dat Polykletus' verhoudingen voortkwamen uit Pythagoras' ideeën over de perfecte intervallen van de muzikaalschaal. Zeker geloofden de Grieken in het belang van muziek, wiskunde en kunst, en zagen deze velden als diep verwant.
Begrijp deze verhoudingen, en begin ernaar te zoeken, niet alleen in Griekse kunst en architectuur maar ook in scheppingen van kunstenaars van de Renaissance en Neoclassicistische periodes. Brunelleschi's werk, bijvoorbeeld – fundamenteel voor de begin van de Renaissance – voortzette Grieks-Romeinse ideeën van perfecte wiskundige vormen en verhoudingen.