Voor kopers die zich afvragen of die fluorescerende klei ezel een kunstwerk is of een goedkope souvenir, geeft een dosis geschiedenis over de pottenbakkerij bekend als "Talavera Poblana" een voordeel bij het aankopen van Mexicaanse keramiek.
Talavera is pottenbakkerij gemaakt volgens eeuwenoude specificaties. Alleen werkend in Puebla, Mexico, met lokale klei, moeten Talavera ambachtslieden methoden volgen die dateren uit de 16e eeuw om hun kunst te kwalificeren als authentiek.
Tijdens de 1500er jaren arriveerden Spaanse kolonisatoren in wat nu Puebla, Mexico is. Ze brachten ambachtslieden uit Talavera de Reina, Spanje, die een keramische glazuurtechniek met tin genaamd "Majolica" hadden aangenomen. Tin in de glazuur produceerde een kenmerkende roomwitte achtergrond die gemakkelijk te decoreren was. De geboorteplaats van de ambachtslieden gaf de pottenbakkerij de naam "Talavera."
Inheemse kunstenaars omarmden de Majolica technieken maar voegden hun eigen stijl toe, met name de "veerachtige" streken die de rand versieren, en kleuren. Eerdere generaties pottenbakkers gebruikten primair kobaltblauw en wit.
Omdat ze de vele Spaans-stijl kerken en gebouwen versierden, hadden Puebla's ontwikkelaars tegels en vaten nodig die deugden voor tentoonstelling in "Nueva Espana." Talavera-stijl keramiek werd zo'n groot bedrijf dat in de midden-17e eeuw, Puebla's vicekoning regels vestigde die authentieke Talavera kwalificeerden.
De jaren tussen 1660 en 1770 waren de bloeitijd van Talavera. De kunst verspreidde zich naar andere steden en landen. Mexico's strijd voor onafhankelijkheid en goedkoper, geïmporteerde keramiek, onderbraken echter Talavera's commerciële groei en regulering.
Dankzij verzamelaars zoals Franz Mayer en Emily de Forest, bloeide de markt voor Talavera in de 20e eeuw op. Deze heropleving van vraag leidde de Mexicaanse Overheid tot het herstellen van regulering in 1998. Sindsdien moeten Talavera werkplaatsen labtests en inspecties ondergaan om hun werk het "Gemaakt in Puebla, Talavera" label te laten dragen.