Een tattoo-machine is een apparaat ontworpen om inkt onder de huid te brengen, en wordt meest gebruikt voor permanente lichaamskunst. Moderne tattoo-machines zijn vaak elektrisch en kunnen de huid 50 tot 3.000 keer per minuut doorboren. Bij elke doorboring laat een eenmalige naald een kleine stip onoplosbare inkt achter, ongeveer 3 millimeter onder de huid.
De oorsprong van de moderne tattoo-machine kan teruggetraceerd worden naar Thomas Edison, eigenaar van meer dan 1.000 octrooien, en uitvinder van de telegraaf, de fonograaf en de gloeilamp. Hoewel Edison geen machine specifiek voor tatoeëren uitvond, is zijn 1876-ontwerp voor een elektromagnetisch stencilapparaat vergelijkbaar met de vroegste tattoo-guns. Edisons rotatie-gebaseerde machine zou gaten in papier punchen dat over het beoogde oppervlak werd geplaatst, waarna verf over de gaten werd gestrooid, zodat een ontwerp werd gestencild. Vijftien jaar later zou dat ontwerp de werelds eerste elektrische tattoo-gun inspireren.
Samuel O'Reilly, een tatoeëerder in New York, krijgt de eer voor het aanmelden van het eerste octrooi voor een elektrische tattoo-machine in 1891. Tot dan toe gebruikten tatoeëerders snelle, herhalende handbewegingen om de huid te doorboren. Dit was een techniek die pijnlijk was en veel jaren vereiste om te beheersen. Mechanisch ingesteld O'Reilly werd geïnspireerd door Thomas Edison, en baseerde zijn vroegste tattoo-gun-ontwerpen op Edisons borduurmachine. De nieuwe machine bleek revolutionair in de Verenigde Staten en rond 1900 waren er tattoo-salons in elke grote stad.
Vanwege zijn succes met de eerste elektrische tattoo-machine was Samuel O'Reilly verplicht een leerling aan te nemen, Charlie Wagner. In 1904 octrooeerde Wagner een tatoeëermachine gebaseerd op die van O'Reilly en Edison, die een inktreservoir, een "aan/uit"-schakelaar en een pince-veer voor de naald bevatte. Met zijn verbeterde machines bouwde Wagner een rijke carrière op als tatoeëerder en creëerde lichaamskunst voor talloze klanten, waaronder soldaten, circusartiesten en zelfs de aristocratie. Naast zijn machine-innovaties wordt Wagner een grote invloed toegeschreven op klassieke Amerikaanse tattoo-stijlen.
De eerste "moderne" tattoo-gun, zoals we die vandaag herkennen, werd in 1929 geoctrooierd door Percy Waters uit Detroit, Michigan. Net als zijn voorgangers is Waters' ontwerp ook een twee-spoel elektromagnetisch apparaat, hoewel hij de spoels uitlijnde met het frame. Andere veranderingen ten opzichte van de oorspronkelijke machines waren een "aan/uit"-schakelaar ingesteld op de vingertoppen, een vonkscherm, en een naald voor het snijden van stencils. Waters was geen tatoeëerder, maar een fabrikant die een succesvol bedrijf opbouwde door zijn nieuwe machines te leveren aan de groeiende tattoo-industrie.
In 1979 werd een nieuw octrooi toegekend aan Carol Nightingale uit Washington, D.C. voor een originele en complexere tattoo-machine. Zijn ontwerp omvat volledig instelbare spoelen, en bladveren van verschillende lengtes voor verschillend werk; de meest gebruikte machines stammen echter nog steeds van Waters' ontwerp. Veranderingen in de moderne tattoo-gun zijn grotendeels in tattoo-materialen, wat aspecten als naaldamplitude, trilling en kracht beïnvloedt. Kleine innovaties in de moderne tattoo-machine hebben een groter bereik aan toepassingen mogelijk gemaakt, waaronder het uitvoeren van meer delicaten werk zoals permanent make-up.