De grote prestaties van Renaissancekunst worden vaak geassocieerd met de Meesters van de Italiaanse Renaissance, zoals Leonardo en Michelangelo. De Noordelijke Renaissance leverde ook grote prestaties in de beeldende kunst, maar de kenmerken van de Italiaanse en noordelijke bewegingen zijn heel anders.
Renaissance (Frans voor "hergeboorte") kunst verwijst naar de heropleving van kunst en architectuur in Europa tussen 1400 en 1600, gecentreerd in Italië. Renaissance-kunstenaars en denkers werden geïnspireerd door de kunst en ideeën van het oude Griekenland en Rome, en de centrale leer van de Renaissance was het nieuwe idee van Humanisme, geassocieerd met het oude Griekenland. Renaissance-humanisme hechtte groot belang aan de waardigheid en waarde van het individu, terwijl godsdogma's op de achtergrond bleven. De aanwezigheid van veel klassieke ruïnes en artefacten in Italië, zoals Romeinse architectuur en sculptuur, inclusief kopieën van Griekse sculptuur, wordt gezien als een van de redenen waarom de Renaissance daar begon.
Vroeg Italiaanse Renaissancekunst ontstaat in Florence in het eerste decennium van de 15e eeuw. Humanistische filosofie leidde tot een nauwe studie van het menselijk lichaam en een terugkeer naar de naakte in de beeldende kunst. De architect Filippo Brunelleschi (1337-1446) deed baanbrekend en invloedrijk werk op lineair perspectief, een techniek die bijdroeg aan het realisme van Renaissance-schilderijen door de illusie van diepte te creëren. Figuren en gezichten waren ook realistischer, meer emotie uittend. Onderwerpen uit de klassieke mythologie werden geïntroduceerd, geassocieerd met humanistische verlichting in plaats van met heidenisme zoals in de Middeleeuwen.
De Italiaanse Hoge Renaissance (ca. 1490-1530) zag de creatie van Michelangelo's David (1501-4), Leonardo's Mona Lisa (1503-5) en Raphael's Sistine Madonna (1513). Tijdens deze periode verving Rome Florence als centrum van gebeurtenissen, met de bescherming van paus Julius II die de diensten van Michelangelo, Leonardo en Raphael bevestigde. Hoewel de Hoge Renaissance als de piek van de terugkeer tot klassieke humanistische waarden wordt beschouwd, bleven christelijke verhalen en historie-schilderijen de belangrijkste genres, aangezien de Kerk de grootste beschermheer van Renaissancekunst bleef.
De Noordelijke Renaissance (ca. 1420-1580) verwijst naar een gelijktijdige bloei van de kunsten in Duitsland en de Lage Landen van Vlaanderen en Holland. De grote kunstenaars ervan zijn Jan van Eyck, Roger van der Wyden, Pieter Bruegel de Oudere, Hieronymus Bosch en Hans Holbein de Jonge. Jan van Eyck's Gents Altarpiece (ca. 1432) wordt beschouwd als de begin van de Noordelijke Renaissance, en de Duitse Albrecht Dürer wordt gezien als de beste schilder en graveur ervan.
Noordelijke Renaissancekunst kan worden gezien als praktisch en aards in tegenstelling tot het idealisme van Italiaanse Renaissancekunst, suggereert de Encyclopedia of Irish and World Art. Noordelijke schilders waren minder bezig met het herwinnen van de klassieke geest dan met het ontwikkelen van olieverf en lineair perspectief. Grafiek was meer voorkomend in het noorden, verbonden met de uitvinding van Gutenberg's pers, en sculptuur minder populair, behalve houtsnede. Daarnaast droeg de invloed van de Protestantse Reformatie bij aan de veel langere behoud van de gotische stijl door de schilders.
Noordelijke kunst kon soms meer "humanistisch" zijn dan Italiaanse kunst. Dürer bezocht Italië en droeg bij aan theoretische discussies over Renaissancekunst. Zijn 1525 inleiding tot meetkundige theorie was de eerste wetenschappelijke discussie over perspectief door een Noord-Europees kunstenaar. Dürer's fascinatie voor zelfportretten maakte hem "meer van een Renaissance-persoonlijkheid dan enige Italiaanse kunstenaar", suggereren Horst Woldemar Janson en Anthony F. Janson in "History of Art: The Western Tradition".