Oaxacaans kunst is distinct, zelfs afgezien van andere Mexicaanse volks kunst, die op zich al herkenbaar is. Het is een mengsel van de inheemse cultuur en de Spaanse invloed uit de 1500s. Doodsdag- en Zapotek-beelden en iconen zijn gemengd met Katholieke iconen. De gebruikte kleuren zijn levendig en opwindend, wat het nog interessanter maakt.
De kunst van Oaxaca is zeer indicatief voor de bergachtige inheemse cultuur van de staat. Er wordt veel kleur gebruikt in Oaxacaans kunst alsook heel duidelijke voorstellingen van dieren, Katholieke voorstellingen, iconische voorstellingen van figuren zoals Frida Kahlo en Zapotek-thema's. Keramiek, houtsnede en textiel zijn allemaal voorbeelden van Oaxacaans kunst, die zowel inheems zijn als beïnvloed door de Spaanse kolonisatie in de 1500s.
Oaxaca ligt in het zuiden van Mexico aan de Sierra Madre Oriental en de Sierra Madre del Sur bergketens. Het is één van de 31 staten in Mexico. Grenzende staten zijn Puebla ten noordoosten, Veracruz ten noorden, Chiapas ten oosten en Guerrero ten westen. De Stille Oceaan ligt langs de zuidelijke grens.
Oaxaca heeft zwarte klei, ook bekend als barro negro. Hierdoor is veel van het aardewerk en de keramiek zwart en daarna met verschillende kleuren beschilderd. Naast aardewerk worden veel terracotta figurijnen gemaakt. Veelvoorkomende figuren zijn de Maagd Maria, Frida Kahlo, Doodsdag en Zapotek-thema's. Deze worden geschilderd met veel verschillende levendige kleuren. Groen aardewerk is een ander type keramiek. Het gebruikt een glazuur dat groen is, oorspronkelijk door de Spanjaarden gebruikt. Deze stukken worden gebruikt voor koken of serveren.
Oaxacaans houtsnede heet Alebrijes, een term die voor het eerst gebruikt werd door Pedro Linares om zijn papiermaché creaties te beschrijven. Ze worden meestal in dierenvormen gesneden. Copalillo-hout is het meest gebruikte hout voor deze sneden. Tzomplantle en ceder worden ook gebruikt. Een machete wordt gebruikt om de ruwe basisvorm van de snede te maken. Daarna worden kleinere messen, mesjes en andere precisiegereedschappen gebruikt voor meer detail in de snede. Na het snijden wordt het in de zon gelegd om te drogen. Nadat de snede volledig droog is, wordt het geschuurd. Daarna wordt benzine of een vergelijkbare vloeistof gebruikt om te beschermen tegen insecten. Dan begint het schilderen. Deze schilderijen kunnen heel kleurrijk en levendig zijn met levendige pigmenten. Ze hebben soms meer realistische kleuren of wilde kleuren die in het echte leven niet voorkomen.
Oaxacaans textiel wordt gemaakt voor huipil en rebozo, alsook dekens en tapijten. Huipil is een traditionele bloes of jurk. Rebozo zijn rechthoekige kledingstukken die meestal als sjaal of schaal gedragen worden. Veel van de kleuren worden gecreëerd door natuurlijke planten, vruchten en een insect. Dat insect is de cochenille, een parasiet van de prickly pear (nochextli). Na de Spaanse aanwezigheid in de 1500s, is veel van de beeldvorming die in Oaxacaanse textielen geweven wordt, Katholieke beeldvorming. Ook patronen van kleuren en texturen zijn te zien.