Zeefdruk is een techniek die in de 20e eeuw populariteit won in de Verenigde Staten. Schone kunstenaars, reclamebordmakers, T-shirt-printers en de textielindustrie gebruiken deze techniek om schone, levendige prints te produceren. Zeefdruk wordt met diverse technieken gedaan en biedt een manier om meerdere prints te produceren.
Zeefdruk, een techniek afgeleid van het gebruik van schablonen, begon in de vroege 1900er jaren in de VS. Het was een populaire techniek bij bordmakers. De techniek stelde borden in staat sneller geprint te worden dan met de hand en ook meerdere kopieën van hetzelfde ontwerp te reproduceren zonder veel variatie. De techniek ving aan in de textielindustrie in de vroege jaren '20. Volgens een boek van Mathilda en James Schwalbach begonnen in de jaren '30 verschillende schone kunstenaars te experimenteren met de techniek en werd schermprinten populair onder hedendaagse kunstenaars waaronder Andy Warhol en Roy Lichtenstein.
Zeefdruk wordt het meest gebruikt voor T-shirt-printen. Zeefgedrukte T-shirts werden populair door muzikale bands die hun logo's op shirts drukten om zich te adverteren. De techniek wordt gebruikt om kunstprints in een serie te maken, en hoewel industriële schermprintmachines nu in gebruik zijn, maken veel kunstenaars nog steeds zeefdrukprints met de hand. Zeefdruk wordt ook nog steeds gebruikt door sommige textielbedrijven die ervaren dat ze helderder en bolder kleuren in stoffen kunnen produceren met de techniek, volgens 'The Grove Encyclopedia of Materials and Techniques in Art'.
Het scherm dat voor zeefdruk wordt gebruikt, is een simpel frame van stevig, knopenvrij hout dat met zijde is bedekt, wat gerekt en bevestigd is. De nagels of agrafen die de zijde vastzetten, moeten vlak met het frame zitten om inktdoorstrooiing aan de zijkanten te voorkomen. Zijde is porieus en heeft een heel fijn weefsel. Sommige mensen kiezen liever voor een polyester gaas dan zijde vanwege de sterkte en duurzaamheid.
De meest effectieve zeefdruktechniek gebruikt een filmpositief van het ontwerp dat geprint moet worden. Het scherm wordt bedekt met schermvuller en gedroogd voordat het filmpositief op het scherm wordt geplaatst. Het scherm, samen met het positief, wordt op een ultraviolet lichttafel geplaatst die het beeld in het scherm verbrandt. Na het afspoelen van het scherm blijft alleen het ontwerp met open gaas over. Papier of ander materiaal wordt onder het scherm geplaatst en, met een rakel, wordt inkt over het scherm geduwd en drukt door het ontwerp heen.
Ontwerpen kunnen ook op een scherm geschilderd worden met tekenvloeistof van de kunstenaar. Na het drogen van de inkt, wordt schermvuller over de gehele tekening met een rakel aangebracht en afgespoeld na het drogen. De geschilderde ontwerp is wat overblijft bij het printen met verf of zeefdruktinten. Zowel verbrande als handgeschilderde schermen kunnen slechts voor één kleur gebruikt worden. Om meer dimensies aan een zeefdrukprint toe te voegen, worden andere schermen gemaakt om meer detail en kleur bovenop de originele print te leggen, volgens de 'Start', de Smithsonian studio arts blog.