De inwoners van Oaxaca snijden al honderden, misschien wel duizenden jaren kinderspeelgoed en religieuze maskers, volgens "Oaxacan Woodcarving"-auteur Shepard Barbash. Maar de Oaxacaanse houtsnijstijl die vandaag populair is bij consumenten en verzamelaars, werd in 1957 gestart door één man – Manuel Jimenez.
Oaxaca is een arme stad in het zuidoostelijke deel van Mexico. De meeste houtsnijders wonen in een van drie kleine dorpen net buiten de stad. Ze zijn zelfvoorzienende boeren die snijden wanneer er geen werk in de velden is. Weinig van deze mensen hebben riolering, en de meesten geloven in heksen, zegt Barbash. Toch, midden in de armoede, geniet deze stad wat voorspoed door de Amerikaanse consumentensinteresse in de snijwerken.
Jimenez, de vader van Oaxacaans volks-kunst houtsnijwerk, was een moeilijke kunstenaar die enigszins een zelfuitgeroepen genie was, volgens Barbash. Iedereen leefde van zijn initiatief, rapporteerde Barbash Jimenez als zeggend. Jimenez had wel een punt, want zonder zijn stijl van houtsnijwerk zou Oaxaca niet beroemd zijn zoals het vandaag is. Zelfs Jimenez zelf was geschokt te leren dat honderden houtsnijders zijn stijl hadden overgenomen. Amerikaanse volkskunstverzamelaar Arthur Train ontdekte Jimenez, en verkocht de houtsnijwerken in zijn winkel in Oaxaca in de jaren '70. Toen verzamelaars zoals Nelson Rockefeller en volksmuseums Jimenez's snijwerken kochten, vestigde dat Jimenez's reputatie en creëerde een interesse in Oaxacaans houtsnijwerk. Net na Jimenez bekend werd, werd ook Epifano Fuentes bekend, die zijn familie ook leerde snijden en schilderen.
De houtsnijders van Oaxaca die voor 1950 geboren waren, groeiden op in armoede met niet genoeg te eten. Ze woonden meestal in lekkende hutten. Nu kunnen hele families een levensonderhoud verdienen in Oaxaca door te snijden. Over het algemeen snijden de vaders en zonen en schilderen de moeders en dochters. De kleine kinderen en de oudere familieleden, schuren. Wanneer families op deze manier werken, verdienen ze het equivalent van een basisschoolleraar, zegt Barbash.
Oaxacaanse houtsnijwerken zijn gevormd in de vorm van duivels, engelen, zeemeerminnen en skeletten. Dieren zijn een dominant thema, en u kunt snijwerken vinden van honden, katten, konijnen, kippen, hagedissen, en dierenmensjes, "nahuals" genoemd. De stukjes zijn capricieus en vaak humoristisch en geschilderd in een wijd scala aan fel kleuren.
De mannen van Oaxaca zagen snijden ooit als onmannelijk en vrouwelijk, soort van als pottenbakken. Houtsnijwerk is nu een zeer geëerde en gewaardeerde bezigheid in Oaxaca voor zowel mannen als vrouwen. In 1991 presenteerde "Smithsonian" magazine een artikel over de Melchor-familie, Oaxacaanse houtsnijders. In de "Smithsonian" te staan chroniceert Oaxacaans volks-kunst als een interessante en belangrijke kunstvorm.