Mexicos pottenbakkerijindustrie ontstond na de Spaanse verovering van de regio. Eenentwintigste-eeuwse Mexicaanse keramisten produceren items zoals diensten en keukengereedschappen, maar ook beeldhouwwerken en volks Kunst. Hoewel het aantal pottenbakkers daalde met de opkomst van massaproductie, blijven handgemaakte keramiek een belangrijke rol spelen in de Mexicaanse economie, en een aantal regio's - zoals Puebla, Guanajuato en Oaxaca - behouden diverse ambachtelijke keramische tradities.
Pre-Columbiaanse Mexicaanse culturen gebruikten geen pottenbakkerwielen of glazuurtechnieken, hoewel ze een bloeiende pottenbakkerijindustrie handhaafden. Na de Spaanse verovering begonnen ambachtslieden uit Talavera de la Reina, Sevilla en Cádiz met het produceren van tin-glazuurde aardewerk in de Mexicaanse regio Puebla van 1550 tot 1570 en wisten ze de inheemse keramische tradities bijna uit te wissen. Vanwege de snelle toename in het aantal werkplaatsen tijdens deze periode, stelde de overheid in 1653 de eerste verordeningen voor pottenbakkers op, die de industrie reguleerden tot 1820.
Talavera aardewerk uit Puebla wordt gekenmerkt door zijn melkwitte glazuur. Hoewel Pueblan Talavera in de 1500s begon, introduceerde de regio in de late 1900s nieuwe ontwerpen en wetten om Talavera-stukken gemaakt met 16e-eeuwse methoden te beschermen. Pueblan pottenbakkers draaien potten met de hand op een wiel en gebruiken een glazuur van tin en lood. De techniek laat slechts zes kleuren toe gemaakt van natuurlijke pigmenten - mauve, groen, oranje, zwart, blauw en geel - en geschilderde ontwerpen lijken vervaagd omdat ze in het glazuur smelten. Bij wet moet authentiek Talavera aardewerk op de bodem zijn ingeslagen met het logo van de fabrikant en locatie in Puebla alsook de initiales van de kunstenaar.
Guanajuato, een staat in Mexicos centrale hooglanden, behoudt een majolica keramische traditie uit de koloniale tijd toen Europese keramische stijlen de productie in de regio gingen domineren. Majolica, een term afgeleid van het Italiaanse Renaissancetermijn maiolica, is een soort aardewerk bedekt met dikke en levendig gekleurde glazuren. Het proces vereist een onderglazuur - meestal van een lichte roomkleur - die de kunstenaar schildert voordat hij glazuurt en opnieuw bakkt. Dit resulteert in glanzende en kleurrijke ontwerpen op een witte achtergrond.
Het belangrijkste aardewerkproducerende gebied van Guadalajara, Tonalá, is een vestigde centrum voor Mexicaanse keramiek en de thuishaven van het Nationaal Keramisch Museum. Tonalá keramisten gebruiken twee kenmerkende decoratieve elementen op veel van hun werken: de "flor de Tonalá" en de nahual. De flor de Tonalá is een bloem met een ovaal centrum en geschelpte blaadjes, en de nahual is een pre-Columbiaanse vormveranderende godheid voorgesteld als een glimlachende kat.
De Barro Negro, of "zwarte modder" keramiek van Oaxaca, in tegenstelling tot de tradities van Puebla en Guanajuato, dateert terug tot de pre-Columbiaanse Monte Albán cultuur. Oaxacaanse pottenbakkers schilderen barro negro keramiek niet. In plaats daarvan komt de diepe zwarte kleur van de eigenschappen van de lokale klei die ze gebruiken. Barro negro was tot de jaren '50 alleen beschikbaar in matte grijs, toen een pottenbakker genaamd Doña Rosa hooggepolijste potten met een zwarte glans ontwikkelde. Haar techniek van het polijsten van het oppervlak van het object met een gebogen kwartssteen is nu wijdverspreid in Oaxaca.