"Industriële Schilderkunst" (Industrial Painting) was meer een filosofisch concept dan een echte kunststroming. Het is het product van de Italiaanse kunstenaar Giuseppe Pinot-Gallizio (1902-1964): een anarchistische conceptie van de betekenis van kunst in de moderne wereld.
Naast het stichten van de Industriële Schilderkunst, richtte hij ook de Internationale Beweging voor een Imaginistische Bauhaus op.
Pinot-Gallizio gebruikt de machine als metafoor voor de potentie in alle mensen om constante producenten van creativiteit te zijn. Door het gangbare gebruik van machines om mensen te verslavenen in de post-industriële, kapitalistische samenleving te ondermijnen, geloofde hij dat industriële schilderkunst kan leiden tot een nieuwe samenleving die anti-economisch en artistiek is.
Pinot-Gallizio's "industriële schilderijen" waren geen schilderijen in de conventionele zin. Het waren seriële afbeeldingen, industriëel geprint op lange rollen papier – bijna als behang. De koper kon de gewenste lengte aangeven, waarna het papier op maat werd geknipt.
De beweging heeft haar wortels in de vroeg-20e-eeuwse avant-garde-stromingen Futurisme en Dada.
Guy Debord, oprichter van het Situationisme in Frankrijk, prees Pinot-Gallizio en zijn concept van Industriële Schilderkunst.