In de vroege christentijd was Europees religieus twee-dimensionaal en volgde nauw kerkelijke doctrin. In deze periode had het christendom de grootste invloed op de kunst.
In de Middeleeuwen en Gotiek was de kerk rijk en invloedrijk, kon veel betalen aan getalenteerde schilders. De beste kunstenaars werkten dus voor de kerk.
Kerkinterieurs waren vaak massaal, dus schilderijen moesten groot zijn om voor iedereen zichtbaar te zijn.
In de bloeitijd van religieuze kunst kreeg schilderkunst een verhalende kwaliteit: visuele interpretatie van de Bijbel en representatie van religieuze icoonen.
Middeleeuwen tot Renaissance: in zuidelijk Europa (katholiek) verschilde kunst van noordelijke kunst. Religieuze thema's waren in het zuiden veel commoner.
Driedimensionale figuurvoorstelling vorderde snel in Gotiek en Renaissance, deels door vraag naar realistische afbeeldingen van historische religieuze figuren en levende adel. Tegelijkertijd: beweging weg van puur religieuze kunst.