Afkorting van '3 dimensioneel', 3D verwijst naar de manier waarop mensen de wereld waarnemen. Twee ogen op ongeveer 5 cm afstand bieden ons wat 'binoculair zien' wordt genoemd. We zien dingen vanuit twee verschillende perspectieven. De twee resulterende beelden worden in de hersenen samengevoegd, waardoor we diepte kunnen waarnemen – ons dieptebeeld is 3-dimensioneel. Er zijn door de jaren heen veel vormen van beelden geweest die illusie gebruikten om de perceptie van een '3D-effect' te induceren; hieronder hebben 3D-films de meeste aandacht in de populaire cultuur gekregen.
Elke keer weer wordt een film in 3D-formaat uitgebracht of dubbel uitgebracht in zowel 3D als gewone versies. De 3D-film gebruikt een speciaal filmproces in combinatie met getinte brillen die door de toeschouwer gedragen worden om haar geest te bedriegen om echte diepte te waarnemen – de schijn dat de film 'van het scherm springt'.
Bij het maken van een film bedoeld voor 3D-weergave, filmen de filmmakers de film eigenlijk met twee camera's tegelijkertijd, vanaf twee iets verschillende hoeken. Soms wordt een gemodificeerde camera met dubbele lenzen gebruikt.
Er zijn twee verschillende opstellingen voor het projecteren en bekijken van een 3D-film.
In het eerste en oudere systeem spelen twee projectoren de twee rollen die vanuit verschillende hoeken zijn gefilmd, tegelijkertijd af. Het beeld van de ene projector is getint blauw of groen en het beeld van de andere is getint rood. Het publiek draagt speciale brillen getinte lenzen – één blauw (of groen) en één rood. Elk glas blokkeert één van de beelden zodat elk oog een iets ander beeld wahrneemt, of eigenlijk twee iets verschillende hoeken van hetzelfde beeld. De geest smelt deze twee beelden samen, wat resulteert in het verschijnsel van objecten die eruit lijken te steken uit het scherm. Het enige probleem met deze vorm van 3D-beeldvorming is dat de film beperkt is tot het spectrum van slechts twee kleuren; vanwege dit probleem is de rood/blauw-methode voornemelijk gereserveerd voor zwart-wit films en televisie-3D-evenementen.
Het tweede systeem voor het bekijken van films in 3D betreft een proces genaamd polarisatie. Twee projectoren worden gebruikt, zoals in de rood/blauw-methode, om de dubbele beelden te projecteren. Er worden echter geen getinte lenzen gebruikt, wat de projectie van volgekleurde beelden toestaat. In plaats daarvan is elk beeld gepolariseerd. Dit betekent dat de lichtgolven voor elk beeld worden gebracht om in verschillende richtingen te oscilleren. De getinte lenzen in de 3D-brillen zijn gepolariseerd zodat elk glas slechts één oriëntatie van lichtoscillaties doorlaat. Daarom, zoals in de rood/blauw-versie, waarneemt elk oog slechts één van de beelden en ontstaat het 3D-effect in de geest van de kijker.
3D-beeldvorming is in veel andere vormen gebruikt dan 3D-films, zoals stripboeken, verborgen objectafbeeldingen en View-Masters. In View-Masters bijvoorbeeld kijkt een persoon in een verrekijker-achtig toestel, met afzonderlijke kijkgaten voor elk oog. Een iets ander beeld wordt in elk gat geprojecteerd, waarbij hetzelfde principe als 3D-films wordt toegepast, wat resulteert in een 3D-illusie. Hetzelfde basisonderliggende principe wordt in alle typen 3D-beeldvorming toegepast; zolang elk oog het beeld vanuit iets verschillende perspectieven ziet, zal de geest een 3D-illusie creëren.